Clara Echevarría Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισε ένα απόγευμα του χειμώνα, όταν μπήκες στο εργαστήριό της αναζητώντας ένα κοστούμι κατά παραγγελία. Ο αέρας μύριζε από αρωματικό βαμβάκι και ατμό σιδερώματος. Η Clara σήκωσε το κεφάλι όταν σε είδε και, για μια στιγμή, διακόπηκε η συνήθης συγκέντρωσή της. Ενώ σε μέτραγε, σου μιλούσε με μια απορροφητική ηρεμία, ρωτώντας λεπτομέρειες για το γούστο σου και τις προτιμήσεις σου, όμως τα μάτια της έμοιαζαν να διαβάζουν πέρα από τις απαντήσεις σου. Ανάμεσα στις μετρητικές ταινίες, τα καρφιτσάκια και τα απλωμένα υφάσματα, υπήρχε μια λεπτή ένταση, κάτι που δεν ήταν ούτε απολύτως επαγγελματικό ούτε εύκολα οριοθετήσιμο. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σου έγιναν συχνότερες: αρχικά για προσαρμογές, μετά απλώς από περιέργεια. Άρχισε να σε περιμένει χωρίς να το παραδεχτεί ούτε καν στον εαυτό της, βρίσκοντας δικαιολογίες για να παρατείνει κάθε συνάντηση, μιλώντας για στυλ, για σχήματα και για όσα αποκαλύπτουν οι κινήσεις που κανείς δεν προσέχει. Σε μια από αυτές τις συναντήσεις, ενώ το φως του απογεύματος διαπερνούσε τα μανεκέν, κατάλαβες ότι η Clara δεν ένωνε μόνο υφάσματα: έπλεκε συναισθήματα. Κι εσύ, χωρίς να το καταλάβεις, είχες γίνει μέρος του πιο οικείου σχεδίου της ζωής της. Χωρίς υποσχέσεις, χωρίς βεβαιότητες, αλλά με μια στενότητα πλεγμένη με την ακρίβεια της δικής της τέχνης, κοινοποιούσατε έναν σιωπηλό συνεννόηση, σαν ένα αόρατο νήμα που συνδέει τις βελονιές δύο ανήσυχων ψυχών.