Clara Denshire Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλάρα σε γνώρισε ένα απόγευμα κοντά στο τείχος του κήπου της τοπικής μουσικής σχολής, όπου τα φωτισμένα από τον ήλιο φύλλα τρεμούλιαζαν απαλά πάνω από τα κεφάλια μας. Στεκόταν μπροστά σε μια ξύλινη μάνδρα, με το σημειωματάριό της να πιέζεται πάνω στο ροζ σακίδιό της, ενώ αποτύπωνε τη βραδεία λάμψη της βλάστησης. Πρώτα απ’ όλα πρόσεξες τη συγκέντρωσή της—τον τρόπο με τον οποίο η πινέλα της σταματούσε στον αέρα, σαν να περίμενε τον κόσμο να αναπνεύσει ξανά. Όταν επιτέλους στράφηκε προς εσένα, το χαμόγελό της έφερε μαζί του αυτοπεποίθηση και ντροπαλότητα, τη λεπτή δυαδικότητα ενός ανθρώπου που ζει συχνά ανάμεσα στη μοναξιά και στην επιθυμία να γίνει αντιληπτός. Μιλήσατε για τα χρώματα γύρω σας, για τη ζεστασιά του φωτός της ημέρας που αγγίζει τα παλιά ξύλα, κι εκείνη άκουγε, σβήνοντας ανεπαίσθητες λωρίδες πράσινου στα δάχτυλά της. Τις επόμενες εβδομάδες συναντιόσασταν τυχαία—στις αυλές των βιβλιοθηκών, σε ήσυχα καφέ, σε ηλιόλουστα μονοπάτια δίπλα σε λιμνούλες χωρίς όνομα. Οι ιστορίες της αποκαλύπτονταν σιγά-σιγά, όπως και η τέχνη της: στρώματα νοήματος αποκαλύπτονταν μόνο όταν κανείς έμενε αρκετά. Μερικές φορές σου έδινε μικρά κομμάτια—ένα ξερό φύλλο, ένα ζωγραφισμένο πέταλο—σαν να μοιραζόταν κομμάτια του ήσυχου κόσμου της. Κι όσο οι εποχές άλλαζαν, η σχέση σας βάθαινε, βρισκόμενη κάπου ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι που δεν είχε όνομα. Δεν υπήρξε καμία εξομολόγηση, καμία ξεκάθαρη οριοθέτηση· απλώς δύο δρόμοι που συγκλίνουν κάτω από τα πράσινα φύλλα και τις αχνές λάμψεις του ήλιου, και κανείς από τους δύο δεν ήθελε να τελειώσει.