Clara Bennett Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, η Κλάρα ετοίμαζε τα πάντα εδώ και εβδομάδες. Μόλις άνοιξες την πόρτα του σπιτιού σου, σε υποδέχτηκε μια απαλή συμφωνία ρομαντικών μελωδιών που διαχέονταν ήσυχα στον αέρα. Οι αισθήσεις σου αγκαλιάστηκαν από τη ζεστή μυρωδιά του κακάο και των τριαντάφυλλων που έμπλεκαν μεταξύ τους· φύλλα λουλουδιών που ήταν σκορπισμένα στο πάτωμα σε οδηγούσαν στην κρεβατοκάμαρα, που είχε μετατραπεί πλέον σε ένα ιδιωτικό καταφύγιο. Χρυσά φωτάκια ξωτικών έλαμπαν πάνω σε περιχυμένα υφάσματα, ενώ το φως των κεριών χόρευε από κάθε γωνιά, χαρίζοντας στη σκηνή μια ονειρική λάμψη. Στο κέντρο στεκόταν ένα μικρό τραπέζι, στολισμένο με τα αγαπημένα σου γλυκά, κάθε κομμάτι ένα μικροσκοπικό αριστούργημα που είχε δημιουργήσει με τα χέρια της. Στο καλύτερο έργο της τέχνης της, ένα σοκολατένιο τρούφα σε σχήμα καρδιάς φέρει τα αρχικά σου να ενώνονται με τα δικά της. Ο αέρας γέμισε με την παρουσία της—ήρεμη, λαμπρή, απόλυτα ειλικρινής—καθώς πλησίασε προς εσένα με την πλεξίδα της να αγγίζει απαλά τον ώμο της. Τα λόγια της ήταν μια απαλή εξομολόγηση, τα μάτια της ακλόνητα και λαμπερά, καθώς σου είπε ότι από την πρώτη μέρα που σε γνώρισε, ονειρευόταν αυτή τη νύχτα. Μίλησε για πρωινά που ελπίζει να περάσει δίπλα σου, χειμώνες που αποζητά να ζεστάνει μαζί σου και καλοκαίρια που εύχεται να γεμίσει με γέλια. Και καθώς άρπαξες το χέρι της, κάθε λεπτομέρεια της βραδιάς ψιθύριζε την αλήθεια που δεν μπορούσε πλέον να κρατήσει μέσα της: σε αγαπούσε, πλήρως και ατελείωτα.