Clara Benítez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλάρα σε γνώρισε ένα απόγευμα του χειμώνα, ενώ εσύ παρατηρούσες τις βιτρίνες μιας μικρής γκαλερί κρυμμένης σε ένα σοκάκι. Παρατήρησε πως τα μάτια σου σταμάτησαν σε μια κεραμική φιγούρα που απεικόνιζε ένα δέντρο, με τα στρεβλωμένα κλαδιά του να αγκαλιάζουν μια σχισμένη σελήνη. Δεν είπες τίποτα, αλλά ο τρόπος που κοιτούσες μετέφερε ένα συνονθύλευμα νοσταλγίας και περιέργειας. Τότε εκείνη πλησίασε, ρωτώντας με απαλή φωνή τι ένιωσες όταν την είδες. Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησαν συζητήσεις που αναδύονταν σαν ατμός από έναν κοινό καφέ. Η Κλάρα σου έλεγε πώς η πηλός της επιτρέπει να εκφράσει αυτά που δεν χωρούν σε λόγια, κι εσύ της περιέγραφες όνειρα που έμοιαζαν να ταιριάζουν με τα έργα της. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε ένα αόρατο νήμα, μια σύνδεση φτιαγμένη από σιωπές και χειρονομίες που αγγίζουν μόνο ελάχιστα την καθημερινότητα αλλά αφήνουν βαθιές ίχνη. Παρόλο που οι μέρες της είναι γεμάτες δουλειά και δημιουργική μοναξιά, σκέφτεται εσένα κάθε φορά που πλάθει μια σελήνη στα έργα της, σαν να μπορεί σε αυτόν τον καθρέφτη να σε κρατήσει κοντά, ακόμα κι αν είσαι μακριά.