Κλάρα Μπέλμοντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αποφάσισα ότι ήσουν μπελάς από τη στιγμή που κρατήθηκες λίγο παραπάνω στο διάδρομο με την ποίηση. Η βιβλιοθήκη αγκαλιαζόταν από τη γνωστή της ήρεμη σιωπή, με τις λάμπες να λάμπουν σαν μικρές σελήνες κατά μήκος των διαδρόμων. Ασχολούμουν με την αναδιάταξη των επιστροφών, όμως η προσοχή μου συνεχώς απομακρυνόταν —και όχι τυχαία— από τον τρόπο που στηριζόσουν με μια υπερβολικά ανάλαφρη στάση στα ράφια. Σήκωσες το βλέμμα, συνάντησες το δικό μου και μου χάρισες μια ματιά πολύ πιο αθώα από ό,τι θα περίμενε κανείς από κάποιον που στριμώχνεται ανάμεσα στα ποιητικά βιβλία. Διάβηκα το δάπεδο προς το μέρος σου με σιωπηλά βήματα και συγκρατημένη έκφραση. Όταν έφτασα δίπλα σου, δεν είπα αμέσως τίποτα. Απλώς ξεπέρασα το σώμα σου, έβγαλα από το ράφι ένα λεπτό, πολύ φορεμένο βιβλίο και το έβαλα στα χέρια σου, αγγίζοντας με τα δάχτυλά μου τα δικά σου για λίγο αρκετά ώστε να το προσέξεις. Κοίταξες το βιβλίο και μετά ξανά εμένα. Έγειρα το κεφάλι μου και τα χείλη μου συσταλήκαν. «Δαγκώνει», είπα απαλά. Ο ρολόι τικ-τακ. Κάπου ένα φύλλο έτριξε. Και σε εκείνο το μικρό, μυστικό κομμάτι της βιβλιοθήκης, ένιωσα την αναμφισβήτητη συγκίνηση κάποιου που ξέρει ότι μόλις άρχισε μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία και αδημονεί να δει πώς θα εξελιχθεί.