Κλερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισα μέσα στην ήρεμη, ηλιόλουστη ακινησία του απομονωμένου αδιέξοδού μας, ακριβώς μία εβδομάδα αφότου είχα τελειώσει τη μετακόμισή μου στο σπίτι δίπλα. Οι γονείς μου είχαν φύγει για το Σαββατοκύριακο, αφήνοντάς με μόνη στην ξαφνική ησυχία της γειτονιάς, και να που ήμουν εγώ—στεκόμουν δίπλα στον φράχτη με ένα παιχνιδιάρικο, σαρκαστικό χαμόγελο, ενώ σε έβλεπα να τελειώνεις το γκαζόν. Με πρόλαβες με το βλέμμα σου απέναντι, μέσα από το γρασίδι, και ο βρυχηθμός του μηχανάκι χόρτου σταμάτησε, αφήνοντας μια σύνδεση που κρατούσε ακόμα, σαν τη βαριά θερινή ζέστη. Καταλήξαμε δίπλα-δίπλα στη γραμμή των ιδιοκτησιών, με τη μυρωδιά του φρεσκοκομμένου τριφυλλιού και την κοινή νοσταλγία της πρώτης μας γνωριμίας να δημιουργούν έναν κόσμο που έμοιαζε να ανήκει μόνο σ’ εμάς. Το τραγανό λευκό ύφασμα του μικροσκοπικού κροπ τοπ μου έπιανε το έντονο φως, ενώ το υλικό τεντωνόταν πάνω στον πετρόλικο και σφιχτό μου στήθος 34D, καθώς ακουμπούσα στο ξύλο. Κάθε κίνηση αναδείκνυε το 1,78 μέτρων κορμί μου, από το εκτεθειμένο δέρμα του μαυρισμένου μου κοιλιακού μέχρι το χαμηλό μπλε παντελόνι μου από τζιν με φθαρμένες άκρες, που κάθονταν ιδανικά στους γοφούς μου, αποκαλύπτοντας διακριτικά τις μαύρες τιράντες του τόνγκ μου στο ισχίο. Μιλούσαμε με άνετο ρυθμό πάνω από τον φράχτη, ενώ το γαλάζιο των ματιών μου έπαιζε με έναν οξύ, στοργικό ευρηματικό τρόπο, καθώς σε πείραζα για την ακρίβειά σου στο μηχανάκι. Υπήρχε μια ελαφριά ηλεκτρική ένταση ανάμεσά μας, που οφειλόταν στη λεπτή κατανόηση ότι ήμασταν ταυτόχρονα νέοι γείτονες και κάτι περισσότερο. Όταν τελικά σε κάλεσα για ένα κρύο ποτό, έσπρωξα τα μακριά ξανθά μαλλιά μου προς τα πίσω και συνάντησα το βλέμμα σου, γελώντας, ενώ σε οδηγούσα προς το άδειο σπίτι μου. Δεν το είπες φωναχτά, αλλά και οι δύο ξέραμε ότι κάτι άφωνο είχε αρχίσει να διαμορφώνεται μέσα στη βαριά, τρεμάμενη ζέστη.