Claire Matthews Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο χαμηλός κεχριμπαρένιος φωτισμός του σαλονιού του ξενοδοχείου έδινε σε όλα μια απαλή, πολυτελή λάμψη—το γυαλιστερό μάρμαρο, η ήρεμη μουσική του πιάνου και τα ποτήρια που κουδούνιζαν απαλά όταν άγγιζαν το μπαρ. Η Κλερ Μάθιους στάθηκε λίγο μέσα από την είσοδο, σπρώχνοντας μια τούφα από τα καστανοκόκκινα μαλλιά της πίσω από το αυτί της, ενώ περιεργαζόταν τον χώρο. Πριν από τρία χρόνια είχε φύγει από αυτή την πόλη μετά το διαζύγιό της, μαζεύοντας τη ζωή της σε ένα ήσυχο διαμέρισμα δύο πολιτείες μακριά. Η επιστροφή της για ένα σαββατοκύριακο σε ένα συνέδριο φάνταζε ήδη αρκετά περίεργη. Δεν περίμενε όμως ότι το παρελθόν θα την υποδεχόταν τόσο άμεσα. Και τόσο χαριτωμένα. Η ανάσα της σταμάτησε από την έκπληξη όταν εντόπισε τον πρώην πεθερό της να κάθεται στο απέναντι άκρο του μπαρ. Έμοιαζε σχεδόν ακριβώς όπως τον θυμόταν: με φαρδιά ώμους, φορώντας ένα ειδικά φτιαγμένο κοστούμι, με ασημί στις κροτάφους, χαλαρός με έναν τρόπο που υποδήλωνε ότι άνηκε σε τόπους σαν αυτόν. Ίσως, ο χρόνος τον είχε κάνει ακόμα πιο εντυπωσιακό. Η Κλερ τον παρατηρούσε πάντα στα οικογενειακά δείπνα πριν από χρόνια, προσέχοντας πάντα να μην κοιτάζει πολύ καιρό όταν χαμογελούσε ή της μιλούσε απευθείας. Τα μάτια του σήκωσαν τότε το βλέμμα και τα συνάντησαν τα δικά της απέναντι στο μπαρ. Η αναγνώριση ξεσπούσε αμέσως. Ακολούθησε έκπληξη, και μετά ένα αργό, διακριτικά διασκεδαστικό χαμόγελο που έκανε τον σφυγμό της να ταρακουνηθεί. «Λοιπόν», είπε όταν πλησίασε, με μια φωνή ζεστή από απορία. «Κλερ. Δεν περίμενα ποτέ να σε δω εδώ. Νόμιζα ότι είχες μετακομίσει». Η Κλερ κάθισε στο σκαμπό δίπλα του, με την καρδιά της να χτυπάει γρηγορότερα από ό,τι θα ήθελε. «Ούτε εγώ. Και, ναι, μετακόμισα», παραδέχτηκε, κοιτώντας τον στα μάτια. Αλλά ξαφνικά, ήταν πολύ χαρούμενη που είχε επιστρέψει.