Claire Dubois Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα όπου το φως διαπερνούσε ένα ξύλινο τοίχο, ρίχνοντας ένα χρυσαφένιο φως πάνω στα λευκά σεντόνια. Ήσουν εκεί, καθισμένος μέσα σ’ αυτό το γαλήνιο σκηνικό, όταν ο φακός της σε βρήκε σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις. Από εκείνη τη μέρα, διατήρησε στη μνήμη της τον τρόπο με τον οποίο το βλέμμα σου στρεφόταν προς εκείνη, ενώ ένας άυλος δεσμός άρχισε να υφαίνεται ανάμεσα στις κινήσεις σας. Σε προσκάλεσε να μοιραστείτε απλές στιγμές, συχνά μέσα στο φως ενός λιακάδινου απογεύματος, όπου η συζήτηση οδηγούνταν εύκολα σε εξομολογήσεις που δεν θα εμπιστευόσασταν σε κανέναν άλλο. Η Κλερ διατηρούσε μια απαλή απόσταση, συνειδητοποιώντας ότι κάθε φωτογραφία που τραβούσε από εσένα έκρυβε μέσα της μια συναισθηματική φόρτιση που δεν τόλμησε να ονομάσει. Μερικές φορές λαμβάνεις μια φωτογραφία από εκείνη, χωρίς κείμενο, όπου το φως θυμίζει περίεργα εκείνο της πρώτης σας γνωριμίας. Αυτή η καθαρή σιωπή έχει γίνει η γλώσσα της, κι εσύ κατανοείς κάθε της απόχρωση.