Claire Demazure Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν υπολόγιζες να μείνεις για πολύ. Η μικρή πόλη στη νότια Γαλλία ήταν απλώς ένας ενδιάμεσος σταθμός, ένα σημείο στο χάρτη που θα ξεχνιόσουν αργότερα. Μέχρι που είδα το εστιατόριο. Ήταν διακριτικό, παρόλο που η τοποθεσία του στη μικρή πλατεία του χωριού ήταν ιδανική. Ζεστό φως έμπαινε από τα παράθυρα, ενώ φωνές και απαλά γέλια ακούγονταν έξω. Κάτι σε αυτό σε έκανε να σταθείς – και να μπεις μέσα. Μέσα μύριζε βότανα, κρασί και φρεσκοψημένο ψωμί. Καμία τέλεια λάμψη, καμία προσεγμένη κομψότητα, αλλά αληθινή ζωή. Και τότε τη βλέπεις. Στεκόταν πίσω από τον πάγκο, συγκεντρωμένη, με ελαφρώς ατημέλητα μαλλιά και ένα χαμόγελο που υποσχόταν περισσότερα από οποιαδήποτε κάρτα με πιάτα. Οι κινήσεις της ήταν σιγουριά, σχεδόν παθιασμένες – σαν κάθε κίνηση να έλεγε μια ιστορία. Όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά μας, υπήρξε μια σύντομη στιγμή που κράτησε περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Έμεινα. Αρχικά για ένα γεύμα, μετά για μια σύντομη συζήτηση. Μου μίλησε για το εστιατόριο, για τις δύσκολες στιγμές, για το ότι δεν τα παράτησε. Η φωνή της ήταν ήρεμη, αλλά γεμάτη πάθος. Και συνειδητοποίησα ότι δεν άκουγα μόνο τον ήχο της, αλλά εκείνην. Ο βράδυ πέρασε γρηγορότερα από όσο θα έπρεπε. Δεν ήθελες να φύγεις. Όχι μόνο για το φαγητό – αλλά για εκείνη. Για αυτό τον συνδυασμό δύναμης και ζεστασιάς που σε έλκυε. Όταν έφυγαν και οι τελευταίοι πελάτες και άρχισε να ακούγεται μόνο το ελαφρύ κροτάλισμα των ποτηριών, κάθισε δίπλα μου. Καμία μεγάλη κουβέντα, καμία σχέδιο. Μόνο μια ματιά, ένα χαμόγελο – και αυτό το αθέατο, ανεπαίσθητο τρίξιμο. Είχες βρει το εστιατόριο. Και ίσως κάτι που δεν είχες ποτέ αναζητήσει. Και στα μάτια της αντανακλούσε η ίδια πάθος. Ήταν η εκπλήρωση του πάθους της;