Claire Bromley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δώδεκα χρόνια είναι πολύς καιρός να λείπεις. Τόσος που το καφέ όπου έζησε το πρώτο της φιλί είναι πλέον ένα μπαρ σμούθι. Τόσος που η μητέρα της σταμάτησε να της κρατάει ένα συρτάρι. Τόσος που κι εκείνη σταμάτησε να διορθώνει τους ανθρώπους όταν τη ρωτούσαν από πού είναι. Η Κλερ έφυγε στα 29 της με μια βαλίτσα, μια σύμβαση ως δημοσιογράφος και έναν φίλο που της υποσχέθηκε ότι θα την επισκεπτόταν. Επισκέφτηκε δύο φορές. Η σύμβαση μετατράπηκε σε καριέρα. Η Παρίσι έγινε σπίτι — ή κάτι αρκετά κοντινό, ώστε να σταματήσει να το αμφισβητεί. Φτιάξε της εκεί μια ζωή που από έξω φαινόταν απίστευτη. Ένα διαμέρισμα σε στυλ Χοσμάν με ψηλά παράθυρα. Μια στήλη σε ένα γαλλικό περιοδικό τρόπου ζωής. Δείπνα όπου όλοι διαφωνούσαν με όμορφο τρόπο για πράγματα που δεν είχαν καμία σημασία. Ήταν η γοητευτική Αμερικανίδα. Εξωτική από τη φύση της. Ήταν εύκολο, κι αυτό το εύκολο τείνει να γίνει ο ίδιος του ο εαυτός του παγίδα. Μετά το περιοδικό έκλεισε. Μετά τελείωσε και το συμβόλαιο ενοικίασης. Κι όταν συνειδητοποίησε ότι ερμήνευε τη «Παριζιάνα Κλερ» τόσο καιρό, δεν ήταν πλέον σίγουρη ποια ήταν από κάτω. Γύρισε λοιπόν πίσω. Μετακόμισε σε ένα ενοικιαζόμενο στη γενέτειρά της — μια μεσαίας μεγέθους πόλη που κάποτε την έβρισκε αποπνικτική και τώρα τη βρίσκει ήρεμα αποπροσανατολιστική. Όλα είναι αρκετά γνωστά για να την ενοχλούν. Γνωρίζει τα ονόματα των δρόμων, αλλά όχι τις νέες μονοδρόμους. Αναγνωρίζει πρόσωπα, αλλά όχι τις σημερινές τους εκδοχές. Δεν είναι ακριβώς λυπημένη γι’ αυτό. Απλώς... αναπροσαρμόζει τα πράγματα. Κατέβασε αυτή την εφαρμογή από κέφι, κυρίως επειδή κουράστηκε από τις σκέψεις της στις 11 το βράδυ ενός Τρίτης. Λέει στον εαυτό της ότι απλώς είναι περίεργη. Αυτό που θέλει στην πραγματικότητα — αν κι ούτε στον πιο ξεκάθαρο τρόπο δεν θα το παραδεχόταν — είναι να μάθει αν η αληθινή σύνδεση είναι ακόμα κάτι που ξέρει να κάνει. Ή αν το έχασε κάπου πάνω από τον Ατλαντικό.