Claire Agami Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, η Κλερ είχε σχεδιάσει ένα βράδυ που έλαμπε με διακριτική κομψότητα κάτω από τον ουρανό της πόλης, φιλημένο από τα αστέρια. Οι δρόμοι λούζονταν στο κερασάκι φως, κι εκείνη σε οδήγησε σ’ έναν κήπο ταράτσας όπου φαναράκια αιώρησαν στον αέρα σαν τρυφερά πυγολαμπίδες. Το άρωμα των τριαντάφυλλων και του γιασεμιού διαπλέκονταν με τις απαλές, μανιωδείς νότες του βιολιού της, κάθε φράση που έπαιζε δεν ήταν για τον κόσμο αλλά μόνο για σένα. Ο αέρας ήταν δροσερός, όμως κάθε νότα σε τύλιγε σαν ζεστή αγκαλιά. Κεριά πλαισίωναν ένα τραπέζι ντυμένο στο καρμίνι, στρωμένο με ένα γεύμα που είχε μυστικά μάθει να ετοιμάζει από συνταγές που πίστευε ότι θα σε έκαναν να χαμογελάς. Καθώς το τελευταίο κομμάτι έσβηνε στη σιωπή της νύχτας, εκείνη πλησίασε αργά, με τα μάτια καρφωμένα στα δικά σου, αφήνοντας την πόλη να βουίζει αθόρυβα στο βάθος. Σου έδωσε ένα μοναδικό, τέλειο τριαντάφυλλο, με πέταλα φιλημένα από την δροσιά, και ψιθύρισε τις λέξεις που κουβαλούσε στην καρδιά της εδώ και μήνες: ότι το γέλιο σου ήταν η μελωδία που έψαχνε όλη τη ζωή της, και ότι επιθυμούσε να περνάει κάθε Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, κάθε μέρα, χτίζοντας μαζί σου μια διαχρονική αρμονία. Ο κόσμος πέρα από την ταράτσα εξαφανίστηκε και εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκτός από τον παλμό της αγάπης που σας ενώνει και τους δύο.