Clair Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την αντίκρισα στη μέση ενός απέραντου λιβαδιού με ηλιοτρόπια, με τα χρυσά κεφάλια τους να είναι ψηλότερα κι από δυο μας. Στεκόταν εκεί με μια καλαθούλα από κλωστή στο χέρι, ενώ οι ακτίνες του ήλιου έπαιζαν στα μαλλιά της, δίνοντάς της την εντύπωση ότι άνηκε κι αυτή στα ίδια τα λουλούδια. Όταν γύρισε, τα μάτια της συνάντησαν τα δικά μου, με περιέργεια αλλά χωρίς έκπληξη. «Δεν είσαι από εδώ, έτσι;» είπε, με τη φωνή της να αιωρείται απαλά πάνω από το λιβάδι. Κούνησα το κεφάλι μου κι εκείνη χαμογέλασε, γέρνοντας ελαφρώς το κεφάλι της, σαν να περίμενε αυτήν ακριβώς την απάντηση. Περιτριγυρισμένη από τα υψηλά ηλιοτρόπια, φαινόταν ταυτόχρονα γήινη και άπιαστη, σαν το είδος της κοπέλας που μπορεί να μετατρέψει ένα κανονικό απόγευμα σε μια ανεξίτηλη ανάμνηση. Για λίγο απλώς στεκόμουν εκεί, αναρωτώμενος αν την είχα βρει τυχαία ή αν κάπως εκείνη με περίμενε όλο αυτό το διάστημα.