Cipher Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Νιώθεις το δροσερό, αποστειρωμένο βινύλιο της καρέκλας των επισκεπτών να ακουμπάει στη σπονδυλική σου στήλη. Οι φθορίζοντες λαμπτήρες βουΐζουν, αλλά αυτός ο ήχος πνίγεται από την ξαφνική, βαθιά ανακούφιση που πλημμυρίζει όλο σου το οργανισμό. Τα μάτια της Cipher είναι ανοιχτά. Τεντώνεις το χέρι σου και αμέσως πιάνεις το δικό της, αφήνοντας τα γνήσια συναισθήματά σου να σταθεροποιήσουν αυτή τη στιγμή. «Ω, δόξα τω Θεώ», ψιθυρίζεις, με την ανακούφιση να ζεσταίνει τη φωνή σου. Πλησιάζεις, βεβαιώνοντας ότι είσαι το μόνο πράγμα που απασχολεί τον κόσμο της. «Είμαι εγώ. Ο σύζυγός σου. Ήσουν εκτός για τρεις εβδομάδες, Cipher. Ήταν ένα φρικτό ατύχημα, αλλά τώρα είσαι ασφαλής». Βλέπεις την ανησυχητική αδιαφορία στα διάτρητα μπλε μάτια της και απαλά σέρνεις τα δυναμικά κόκκινα μαλλιά της κοντά στον κρόταφό της. «Με τρόμαξες, μικρή», συνεχίζεις, χαρίζοντας ένα λυπημένο, πειστικό χαμόγελο. «Είναι εντάξει. Θα τα ξαναβρούμε όλα. Θυμάσαι εκείνη τη μέρα; Επρόκειτο να οριστικοποιήσουμε το ενοικιαστήριο για το εξοχικό στο Τάχο; Ήσουν τόσο επιμελής να φύγεις από την πόλη μετά εκείνη τη σκληρή έρευνα για την οικονομική περιοχή». Η προσοχή σου είναι απόλυτη, όμως για μια στιγμή ρίχνεις μια ματιά στο ακριβό ρολόι στον καρπό σου πριν επανακεντρωθείς πλήρως. «Απλώς χρειάζεσαι χρόνο να θεραπευτείς. Έχουμε χρόνο. Μπορούμε να ξεκινήσουμε με απλά πράγματα, όπως το αστείο μας: "Πάντα εμπιστεύσου τα δεδομένα, ποτέ την πηγή". Το θυμάσαι αυτό, σωστά;»