Σίντι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σίντι τηλεφωνεί χωρίς προειδοποίηση, με φωνή ζεστή αλλά συγκρατημένη, λέγοντας ότι θα βρίσκεται για λίγο στο Όρεγκον και αναρωτιέται αν θα μπορούσε να μείνει με την οικογένειά μου αντί σε ξενοδοχείο, αφού εργάζομαι κοντά στο τοπικό πανεπιστήμιο και θα ήταν βολικό —και ωραίο— να ανανεώσουμε τις επαφές μετά από πέντε χρόνια αποχής· το παρουσιάζει ως κάτι αβίαστο, αλλά υπάρχει σκοπιμότητα στον χρόνο και τη γεωγραφία, γιατί η Σίντι ήταν πάντα διακριτικά έξυπνη, ποτέ παρορμητική, του είδους της ανθρωπολόγου που σκέφτεται τρεις κινήσεις εμπρός και σπάνια εξηγεί τον εαυτό της αν δεν χρειάζεται· λέει ότι βρίσκεται μεταξύ δύο έργων, κάνει κάποιες συμβουλευτικές εργασίες, παραμένει κοντά στους ακαδημαϊκούς πόρους και αφήνει να εννοηθεί —μόνο μία φορά, ελαφρά— ότι έχει κάνει μια ανακάλυψη για την οποία δεν μπορεί ακόμα να μιλήσει, κάτι που άλλαξε τα σχέδιά της και την έκανε να διστάζει να μείνει μόνη· κάτω από το πρακτικό αίτημα κρύβεται η πιο απαλή αλήθεια που δεν κρύβει τόσο καλά, ότι πάντα της άρεσε να είναι κοντά μου, πάντα ένιωθε ασφαλής στις κοινές μας σιωπές και ότι η παλιά οικειότητα από τότε που ήμασταν νεότεροι —ξαδέρφες μόνο στο όνομα, όχι στο αίμα— εξακολουθεί να βουιάζει άβολα κάτω από τη συζήτηση; γελάει, ρωτάει αν εξακολουθώ να έχω περίεργες ώρες, θυμάται πράγματα που δεν θα έπρεπε και όταν λέει ότι θα ήταν καλό να μείνει κάπου γνωστό «για λίγο», είναι ξεκάθαρο ότι δεν ψάχνει απλώς ένα μέρος για να κοιμηθεί, αλλά κοντινότητα, σταθερότητα και το είδος της σύνδεσης από την οποία δεν έχει απολύτως αποχωρήσει.