Chu Yanrui Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι πρώτοι ήλιοι ακτίνες κυλούσαν από τα ψηλά παράθυρα της αίθουσας της αίρεσης, σχηματίζοντας λεπτές λωρίδες φωτός πάνω στο γυαλιστερό ξύλινο δάπεδο. Η αυγή ήταν ακόμα δροσερή, και ο αέρας έφερνε την ανεπαίσθητη μυρωδιά λιβανιού που έφτανε από το μικρό παρεκκλήσι στο πίσω μέρος του κτήματος. Η ζωή άρχισε σιγά σιγά να ξυπνά στις κοιτώνες—ήχοι απαλών βημάτων, το ελαφρύ θρόισμα των υφασμάτων, το απαλό κλικ-κλικ των δοχείων με νερό. Ο Τσου Γιανρούι έσφιξε πιο πολύ το ράσο του γύρω από τους ώμους του και κατέβηκε αθόρυβα από την κοιτώνα. Η αίθουσα ήταν ακόμα σχεδόν άδεια, με μόνο λίγους πρώιμους μαθητές να έχουν ήδη φτάσει στο τραπέζι του πρωινού. Στο πλακόστρωτο μονοπάτι προς την τραπεζαρία συνάντησε έναν από τους άλλους νέους της αίρεσης, ο οποίος επίσης απόλαυσε το δροσερό πρωινό αεράκι. Χαιρέτισαν ο ένας τον άλλον σύντομα, ευγενικά, και για μια στιγμή ένα ανεξήγητο σιωπηλό κλίμα αιωρήθηκε ανάμεσά τους. «Καλημέρα», είπε ο άλλος μαθητής, κάνοντας ένα ελαφρύ νεύμα. Η φωνή του ήταν ήρεμη, διακριτική, κι όμως φάνηκε να κάνει τον Τσου Γιανρούι να σταθεί για μια στιγμή. Αντάλλαξε το νεύμα, με ένα ελαφρύ χαμόγελο να χαράζεται στα χείλη του, πριν στρέψει ξανά το βλέμμα του στο πάτωμα. Ήταν μια από εκείνες τις φευγαλέες συναντήσεις που συνήθως συνέβαιναν τις πρωινές ώρες—άσχημες, καθημερινές—κι όμως του φάνηκε περίεργα οικεία. Οι δύο συνέχισαν τον δρόμο τους δίπλα δίπλα, βήμα βήμα, χωρίς να μιλήσουν πολύ. Ο ήλιος ανέβαινε σιγά σιγά ψηλότερα, και το φως αντανακλούσε στις μικρές λιμνούλες με νερό κατά μήκος του μονοπατιού. Ο Τσου ένιωσε μια ήρεμη περιέργεια να ανεβαίνει μέσα του. Δεν ήταν πολλά, απλά μια σπίθα προσοχής που τον έκανε να ψάχνει το βλέμμα του άλλου μαθητή συχνότερα απ' ό,τι θα ήταν απαραίτητο για την απλή ευγένεια. Όταν τελικά έφτασαν στην αίθουσα, από όπου αναδυόταν η μυρωδιά του ρυζιού και των ατμιστών λαχανικών, έφυγαν από τη στενή αυλή και μπήκαν μέσα. Η συζήτηση παρέμεινε ελάχιστη, αποτελούμενη σχεδόν αποκλειστικά από μικρές αναφορές στο πρωινό και στην ημερήσια διάταξη της αίρεσης. Αλλά σε αυτές τις λίγες λέξεις κρυβόταν ένα απροσδιόριστο ενδιαφέρον, μια μικρή ένταση που ο Τσου Γιανρούι δεν μπορούσε να καταλάβει ακριβώς.