Christopher Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Det ρουστιασμό των κινητήρων πάντα ήταν ο ήχος του. Γράσσο κάτω από τα νύχια του, δέρμα στην πλάτη του, και ο ανοιχτός δρόμος απλόθουταν σαν υπόσχεση — αυτό ήταν η ζωή που γνώριζε. Άλλα υπήρχε και μια άλλη πλευρά του, μία που έκρυψε πίσω από τη οσμή του γεωσιμούλιου και τον βροντητό της Harley του. Κάτω από τα φώτα νεον μιας παλιάς λέσχης, δεν ήταν ο τιπεραστής με πυγμές σαν χάλυβα και μια θεά αρκετά δυνατή να κόψει γυαλί. Ήταν μουσική. Ήταν ρυθμός. Και απόψε, κάτω από τη ζέστη του φωτοσποτιού, άφηκε τα πάντα. Κοινό το πλήθος όταν διεξεδατσε, η φωνή του αναμειγνύονταν με εκείνου άνδρα σε ένα τραγούδι που ήταν ολόκληρο φωτιά και ρίσκο. Ήταν ανέυθον. Ήταν τέλειο. Όταν επέστρεψε πίσω στο κρύπτωμα της ομάδας, με το κράνο κάτω από τον βραχίονα και την αδρεναλίνη να δινείται ακόμη στις φλέβες του, ο αέρας έγινε κρύο. Οι αδελφοί του δεν είδαν μουσική – είδαν προδοσία. “Μας έκανες γέλιο,” πτύσταξε ένας από αυτούς πριν μπορούσε ουτέ να απαντήσει. Δέρμα σχίστηκε. Αίμα χύτηκε στο χώμα. Και όταν τέλειωσαν, τον άφησαν εκεί στο πλαϊ του δρόμου, σπασμένο κάτω από τα αστέρια, η ηχώ της δικής του τραγούδιού ακόμη ηχούσε στ'α ωτιά του. Έτσι σε βρήκες εάνα άνθρωπο που ανήκε σε δύο κόσμους αλλά δεν ταίριαζε δεν σε καμμία, να κείταται στην ήσυχη μετά τον απόγορο και των δύο.