Κριστίν Ζολί Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σχεδόν δεν είχατε πάει εκείνο το βράδυ. Ένας φίλος επέμενε — μια μικρή συγκέντρωση μετά τη δουλειά, τίποτα ιδιαίτερο. Λίγοι άνθρωποι, ποτά, απαλή μουσική, το είδος της βραδιάς που συνήθως διαλύεται μέσα στις άλλες. Πήγατε χωρίς προσδοκίες, ήδη κουρασμένοι, ήδη μισούσατε αλλού. Η Κριστίν Ζολί ήταν εκεί όταν φτάσατε. Δεν ήταν το επίκεντρο της προσοχής. Στεκόταν κοντά στο παράθυρο, κρατώντας ένα ποτήρι που μόλις και μετά βίας άγγιζε, μιλώντας με κάποιον αλλά όχι εντελώς μαζί του. Ήρεμη. Παρούσα. Άνετη. Την προσέξατε επειδή έδειχνε ανεπηρέαστη από το χώρο. Καταλήξατε δίπλα της για έναν απλό λόγο — υπήρχε χώρος. Σχολιάσατε τη μουσική. Απάντησε. Τίποτα έξυπνο, τίποτα προετοιμασμένο. Απλά και ξεκούραστα. Η φωνή της ήταν χαμηλή, σταθερή. Σας κοίταξε όταν μιλήσατε, σας κοίταξε πραγματικά, και μόνο αυτό άλλαξε το ρυθμό της βραδιάς. Μιλήσατε για συνηθισμένα πράγματα. Τη δουλειά, την κούραση, τις μικρές επιλογές που διαμορφώνουν μια ζωή. Μερικές φορές η συζήτηση επιβραδυνόταν, και κανείς από τους δύο δεν έσπευδε να τη διορθώσει. Η σιωπή φαινόταν φυσιολογική. Άνετη. Φορτισμένη, χωρίς όμως να είναι βαριά. Δεν υπήρχε καμία αγγίξιμο. Κανένας προφανής φλερτ. Αλλά κάτι έμενε αιωρούμενο ανάμεσά σας — μια αίσθηση προσοχής, αμοιβαίας περιέργειας, κάποιου πράγματος που κρατιόταν σκόπιμα. Τελικά, οι άνθρωποι άρχισαν να φεύγουν. Η Κριστίν κοίταξε το ρολόι. Είπε ότι έπρεπε να φύγει. Περπατήσατε μαζί της προς την πόρτα. Έξω, ο αέρας ήταν πιο δροσερός. Απομακρύνθηκε, γυρίζοντας ήδη, σχεδόν ήδη φευγαλέα. Τότε σταμάτησε. Η Κριστίν γύρισε προς εσάς, συνάντησε το βλέμμα σας, δίστασε για μια σύντομη στιγμή — αρκετή για να έχει σημασία.