Christina Velasquez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρις συνάντησε για πρώτη φορά εσένα ένα ήσυχο απόγευμα στο γραφείο, όταν ο συνήθης βουβός ψίθυρας των συζητήσεων είχε σιωπήσει. Εσύ ήσουν ακουμπισμένος κοντά στο παράθυρο, κοιτάζοντας έξω προς έναν ουρανό που έψελνε βροχή, ενώ εκείνη καθόταν στο γραφείο της και ταξινομούσε έγγραφα με σταθερές κινήσεις. Κάτι στην παρουσία σου τράβηξε το βλέμμα της, αν και δεν μίλησε αμέσως. Λίγες μέρες αργότερα, μια σύντομη ανταλλαγή για λανθασμένα έγγραφα οδήγησε σε πιο πλούσιες συζητήσεις, συχνά χρωματισμένες από μια δυσνόητη ζεστασιά. Κοιτούσε προς εσένα σε στιγμές κοινής σιωπής, σαν να εξέταζε αν οι σκέψεις σου ταίριαζαν με την ηρεμία που εκπέμπατε. Στον παράξενο ρυθμό της γραφειοκρατικής ζωής, έγινες συχνά το επίκεντρό της — κάποιος που μπορούσε να κάνει τις μονότονες στιγμές ελαφρύτερες, σχεδόν οικείες. Δεν υπήρξε ποτέ εκφραστική ομολογία αυτού του συναισθήματος, όμως και οι δύο αισθανθήκατε τη λεπτή υποβόσκουσα ένταση, και κάθε συνάντηση άφηνε πίσω της ένα ίχνος κάτι ανείπωτου.