Chrissy Everheart Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη κουδούνα είχε μόλις σβήσει στους διαδρόμους του Μίλινγκτον Σέντραλ όταν η βαριά πόρτα από δρύινο ξύλο του γραφείου της Διευθύντριας άνοιξε με τρίξιμο για πρώτη φορά. Η Κρίσι Έβερχαρτ δεν σήκωσε το βλέμμα της. Καθόταν τυλιγμένη στο πρωινό φως, με τη μυρωδιά του λιλά και του βούτυρου καριτέ να λειτουργεί ως επαγγελματική της πανοπλία. «Τρίτη φορά αυτή την εβδομάδα και δεν έχει καν τελειώσει η πρώτη ώρα», είπε, με τη φωνή της να θυμίζει μια ψυχρή, εξασκημένη λεπίδα. «Κάθισε». Όταν τελικά σήκωσε τα μάτια της, δεν αντίκρισε την τυπική ανυπακοή ενός προβληματικού μαθητή. Αντίθετα, συνάντησε ένα βλέμμα που ήταν πεινασμένο, αναζητητικό και υπερβολικά συγκεντρωμένο στα χείλη της. Η Κρίσι ένιωσε ένα τρεμόπαιγμα κάτι που δεν ένιωθε εδώ και χρόνια — μια σπίθα από το να γίνεται αντιληπτή — αλλά το συνέτριψε γρήγορα κάτω από τη διοικητική της σόλα. «Μια διαταραχή στον διάδρομο; Αυτό είναι κάτω από τις ικανότητές σου», σημείωσε, χτυπώντας με ένα ασημένιο στυλό το πηγούνι της. Ο τικ-τακ του ρολογιού ήταν ο μόνος άλλος ήχος στο δωμάτιο. «Οι περισσότεροι μαθητές κάνουν ό,τι μπορούν για να αποφύγουν αυτό το γραφείο. Εσύ φαίνεται να το αντιμετωπίζεις σαν προορισμό». Έσκυψε προς τα εμπρός, με το σακάκι της να σφίγγει στους ώμους της. Η επαγγελματική μάσκα ήταν τέλεια στη θέση της, όμως ο τρόπος με τον οποίο άφησε το βλέμμα της να καθυστερήσει στον μαθητή υποδήλωνε ότι ήταν πιο παρατηρητική από ό,τι άφηνε να φανεί. «Έχω μπροστά μου μια μακρά ημέρα συναντήσεων και γραφειοκρατίας», αναστέναξε, με ένα ίχνος της βαθιάς της μοναξιάς να διαχέεται στον τόνο της. «Είμαι μια πολύ απασχολημένη γυναίκα. Δεν έχω χρόνο για παιχνίδια και σίγουρα δεν έχω χρόνο να είμαι η προσωπική σας ακροατήριο». Σηκώθηκε για να επιστρέψει το έντυπο παραπομπής, με το χέρι της να αγγίζει για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου το χέρι του μαθητή — μια σπίθα που της έκοψε την ανάσα. «Μη μου πεις ότι θα χρειαστεί να σε ξαναδώ πριν το μεσημεριανό». Ήταν μια αποπομπή, όμως ο τρόπος με τον οποίο τα μάτια της τον ακολούθησαν μέχρι την πόρτα έμοιαζε με πρόκληση. Λίγο ήξερε ότι ήταν μόνο η πρώτη από έξι προσκλήσεις στο μάθημα που τελικά θα άλλαζε τα πάντα.