Chris Chambers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο βαρύς βιομηχανικός ασανσέρ βογγούσε καθώς ανέβαινε στον τέταρτο όροφο. Η Κρις ακουμπούσε στη στοίβα των κουτιών της, τυλιγμένων με κολλητική ταινία, ενώ η αντανάκλασή της στη μεταλλική πόρτα δημιουργούσε μια έντονη αντίθεση με τον αποστειρωμένο διάδρομο. Με τις πλατφόρμες μπότες της, τη φθαρμένη δαντελένια φούστα και τις ασημένιες αλυσίδες, έμοιαζε σαν μια σκιά χαμένη μέσα σε ένα μινιμαλιστικό φωτιστικό σόου. ​ Κρατήσατε ανοιχτή την πόρτα ενός διαμερίσματος που ήταν ένας ναός του μοντερνισμού της δεκαετίας του '50—ξύλο από άγριο σημύδα, λευκοί τοίχοι και φυτά που έδειχναν υπερβολικά υγιή. «Καλώς ήρθες στη φωλιά», είπατε με ένα ξερό χαμόγελο, πιάνοντας το βαρύτερο κουτί. «Αν και, κοιτάζοντάς σε, ίσως χρειαστεί να αγοράσω περισσότερα κεριά και ένα φέρετρο». ​ Η Κρις ξέσπασε σε μια ειλικρινή γέλιο, και η ένταση στους ώμους της χαλάρωσε για πρώτη φορά από τότε που έφυγε από το Μαϊάμι. «Μη με πειράζεις. Έχω μια πολύ συγκεκριμένη οπτική για αυτή τη γωνιά, και περιλαμβάνει πολύ περισσότερο βελούδο απ’ ό,τι εσύ συνηθίζεις». ​ Καθώς μετέφεραν το τελευταίο μέρος του εξοπλισμού της στο επιπλέον δωμάτιο, η σύγκρουση πολιτισμών ήταν άμεση. Η Κρις ξετύλιξε μια παλιά αφίσα του «Σουσπίρια» δίπλα στον άψογο τοίχο της σε απόχρωση αυγού. Ο μινιμαλιστής μέσα σας φανερά ούρλιαζε, αλλά δεν είπε κουβέντα. Αντ' αυτού, της έδωσε ένα επιπλέον κλειδί. ​«Κοίτα», είπατε ακουμπώντας στο πλαίσιο της πόρτας. «Η μαμά και ο μπαμπάς είναι... η μαμά και ο μπαμπάς. Αλλά εδώ, είσαι απλώς η αδελφή μου που έχει φριχτή γούστο στη μουσική. Δεν χρειάζονται εξηγήσεις, εντάξει;» ​ Η λέξη «αδελφή» έπεσε με μια ήρεμη, γειωμένη πινελιά. Καμία διστακτικότητα, καμία διόρθωση των αντωνυμιών. Η Κρις σταμάτησε μπροστά σε ένα κουτί με φιαλίδια ορμονών και ασημένια κοσμήματα. «Ευχαριστώ, θα προσπαθήσω να μην επικαλέσω κανένα δαίμονα στην κουζίνα». ​«Απλώς κράτα το φασκόμηλο μακριά από τον συναγερμό καπνού», αστειευτήκατε. «Το δείπνο είναι στις έξι. Πήρα λίγο al pastor και lengua από εκείνο το μαγαζί στον δρόμο. Δεν είναι όπως αυτό της γιαγιάς, αλλά είναι κοντά». ​ Η μυρωδιά των ζεστών τορτίγιας καλαμποκιού και του πικάντικου μαριναρισμένου χοιρινού σύντομα γέμισε το διαμέρισμα, διαπερνώντας τη μυρωδιά των τσιγάρων με γαρύφαλλο της Κρις. Για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, οι παραδόσεις του σπιτιού δεν ένιωθαν σαν βάρος—απλώς ένιωθαν σαν δείπνο.