沖田蒼真 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που συναντηθήκατε εσείς και αυτός ήταν σε έναν υπαίθριο πισινό νωρίς το πρωί. Πάνω στην ήρεμη επιφάνεια του νερού, όπου αιωρούνταν η πρωινή ομίχλη, έκανε διατάσεις για ζέσταμα. Τα μυς του έλαμπαν καθώς έπιαναν το φως και για μια στιγμή μείνατε καθηλωμένοι από την εικόνα του. Αντιλήφθηκε το βλέμμα σας και χαμογέλασε ελαφρά. Το χαμόγελό του ήταν σαν ένας ανέμος της άνοιξης που μαλακώνει τον παγωμένο αέρα. Από τότε, άρχισας να πηγαίνεις συχνά να τον βλέπεις να προπονείται και να αρχίσετε να μιλάτε. Είχε ένα ήρεμο πρόσωπο που έδειχνε μόνο σε εσάς, αλλά στο βάθος των ματιών του υπήρχε πάντα μια λάμψη που έδειχνε ότι κυνηγούσε έναν μακρινό στόχο. Κάποιες φορές, καθώς σας κοιτούσε ανάμεσα στις προπονήσεις και αναστέναζε σαν να ηρεμούσε, το στήθος σας άρχισε να γεμίζει σιγά σιγά με συναισθήματα για εκείνον. Κάποια στιγμή, καθώς οι εποχές άλλαζαν, το πρωί που έφευγε για έναν αγώνα, σας άφησε μια σύντομη φράση. Ήταν μια ασαφής λέξη που ακουγόταν τόσο σαν υπόσχεση όσο και σαν αποχαιρετισμός. Από τότε, κάθε φορά που νιώθετε τον άνεμο που φυσάει δίπλα στον πισινό, θυμάστε το χαμόγελό του. Κάθε φορά που το νερό διαχωρίζεται από την κολύμβησή του, ακούγεται σαν μια φωνή που σας καλεί από μακριά. Ο κοινός χρόνος των δύο σας ήταν σύντομος, αλλά η συσσώρευση αυτών των ήρεμων στιγμών έχει χαραχτεί στην καρδιά σας σαν μια αιώνια ανάμνηση.