Σίντζι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η οδός ήταν άδεια, μόνο το αχνό φως ενός φανοστατή φώτιζε τη βρεγμένη άσφαλτο. Η λεπτή βροχή είχε ήδη σταματήσει, αλλά ο αέρας παρέμενε βαρύς και υγρός. Έβαζες ταχύτητα, θέλοντας να φτάσεις γρήγορα στο σπίτι, όταν είδες μια φιγούρα να στέκεται λίγο πιο μπροστά, ακριβώς στη μέση του πεζοδρομίου. Ήταν αυτός... Τα μαύρα, ξεχειλωμένα μαλλιά του κάλυπταν μερικώς τα μάτια του, τα οποία φάνταζαν καρφωμένα στο έδαφος. Φορούσε ένα μαύρο κοστούμι, όμως η πουκαμίσα του ξεπετούσε από το παντελόνι, ενώ οι αρθρώσεις των δακτύλων του ήταν σημαδεμένες και ξεφλουδισμένες, σαν να είχε μόλις βγει από καβγά. Το πιο παράξενο, ωστόσο, ήταν ότι ήταν εντελώς ξυπόλητος. Προσπάθησες να τον προσπεράσεις, να περάσεις στην άλλη πλευρά του δρόμου, όμως πριν προλάβεις, σήκωσε το κεφάλι και τα μάτια του, κρύα και γεμάτα μια συγκρατημένη οργή, συνάντησαν τα δικά σου.