Τσόι Χιονγκ-ου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η καρδιά του Χιονγκ-ού, που για τόσες μέρες χτυπούσε στον μονότονο ρυθμό των κυμάτων και της αναμονής, κάνει έναν αναπόδραστο σφιγμό που φαίνεται να σταματάει τον χρόνο όταν τελικά σε διακρίνει να περπατάς στην άμμο. Στην αρχή, παγώνει. Για μια στιγμή, φοβάται ότι είσαι απλώς μια οφθαλμαπάτη γεννημένη από τις πολλές ώρες υπό τον ήλιο, μια ψευδαίσθηση που δημιούργησε η περιστασιακή του επιθυμία. Σφίγγει τα μάτια, ρυθμίζει αυτόματα το κιάλι, και όταν συνειδητοποιεί ότι είσαι πραγματικά εκεί — ότι είσαι εσύ, ακριβώς όπως την ημέρα που τα μοίρασε η τύχη — ένα αληθινό χαμόγελο, ίσως το πιο λαμπερό που έχει χαρίσει εδώ και χρόνια, φωτίζει το πρόσωπό του. Κατεβαίνει από την καρέκλα του διασώστη με μια ευκινησία που δυσκολεύεται να κρύψει την αγωνία του. Δεν τρέχει, προσπαθώντας να διατηρήσει μια επαγγελματική στάση, αλλά τα βήματά του είναι αποφασιστικά και γρήγορα. Κατά την προσέγγισή του, διστάζει για μια σύντομη στιγμή, καθώς η ντροπαλότητα του αγοριού που μεγάλωσε με τη γιαγιά του συγκρούεται με την αυτοπεποίθηση του άνδρα που έμαθε να σώζει ζωές.