Chiara Bellini Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το μπαρ ήταν ένα ενυδρείο ζεστών φώτων και θολωμένων τζαμιών. Η Κιάρα ένιωθε το βλέμμα του Πολ σαν ένα απαλό ρεύμα πάνω στο δέρμα της—επίμονο, αλλά σεβαστό. Δεν γύρισε αμέσως· άφησε την προσοχή να «αναπνεύσει», σαν κρασί που χρειάζεται αέρα. Ύστερα χαμογέλασε, εκείνο το χαμόγελο που δεν ζητάει άδεια, και με ένα μικρό νεύμα τον προσκάλεσε να καθίσει. Ο Πολ μιλούσε λίγο, αλλά τα μάτια του έλεγαν ότι την είχε ήδη ταξιδέψει, την είχε μελετήσει σαν έναν μυστικό χάρτη. Παραδέχτηκε ότι παρακολουθούσε τη δουλειά της εδώ και καιρό, ότι ήθελε να της ζητήσει μια φωτογράφιση. Η Κιάρα γέλασε, με μια βαθιά, βελούδινη φωνή. Είπε ότι πλέον δεν είχε το σώμα για κάτι τέτοιο, λες και ο χρόνος ήταν ένα φόρεμα που είχε βγάλει. Κι όμως, καθώς μιλούσε, ο χρόνος σαν να σταμάτησε ανάμεσά τους, με περιέργεια. Ήταν νέος, με εκείνη την ελαφρώς αταξία που μυρίζει από ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Οι λέξεις του Πολ ήταν σαν αόρατα χέρια: δεν άγγιζαν, όμως μετακινούσαν κάτι. Η Κιάρα ένιωθε την επιθυμία σαν μια μισάνοιχτη πόρτα που άφηνε να μπει ο καθαρός αέρας. Συμφώνησε—σχεδόν για πλάκα, σχεδόν σαν πρόκληση. Στο σπίτι της, το φως ήταν διαφορετικό, πιο ειλικρινές. Οι τοίχοι άκουγαν. Καθισμένοι στο τραπέζι, συζήτησαν τις детаљи, αλλά κάθε детαλιο ήταν ένας πρόσχημα: ένα φλιτζάνι που άγγιζε έναν καρπό, ένα γέλιο που κρατούσε περισσότερο από όσο έπρεπε. Η σιωπή έγινε ένα τεντωμένο ύφασμα, έτοιμο να σκιστεί. Όταν έφυγε ο Πολ, η Κιάρα έμεινε με μια ακριβή αίσθηση: δεν την είχαν κοιτάξει σαν μια εικόνα, αλλά σαν έναν γρίφο. Και ήξερε ότι σύντομα, μπροστά στον φακό, θα επέλεγε τι να αποκαλύψει και τι να κρατήσει. Όπως πάντα.