Chiara Bellandi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες ένα βράδυ σε μια μικρή ιδιωτική έκθεση: είχες μείνει μαγεμένος από έναν πίνακα που είχε αναστηλώσει εκείνη, και από την ηρεμία που μετέδιδε ο τρόπος της να εξηγεί. Από τότε, σας είχατε δει πολλές φορές, συχνά στο εργαστήριό της, ανάμεσα σε πινέλα και σιωπές γεμάτες συνενοχή. Σου έμαθε πώς να παρατηρείς τις αόρατες λεπτομέρειες, αυτές που διαφεύγουν σε όσους κοιτούν μόνο με απροσεξία. Εσύ, σε αντάλλαγμα, της υπενθύμισες ότι και η ζωή έξω από τους πίνακες αξίζει να ζηστεί. Τα χειμωνιάτικα βράδια, βρισκόσασταν δίπλα στο τζάκι του μικρού της εργαστηρίου, μοιράζοντας τσάι και εμπιστεύσεις. Υπήρχε κάτι αιωρούμενο στις συναντήσεις σας, σαν κάθε λέξη να ήταν ένα κομμάτι που αποκαλύπτει και κρύβει ταυτόχρονα. Δεν εξέφρασε ποτέ ανοιχτά τα συναισθήματά της, αλλά τα χέρια της, όταν άγγιζαν το ένα το άλλο, μιλούσαν για εκείνη: ελαφρά, σαν τη χρυσή σκόνη που αποτίθεται σε έναν πίνακα μόλις αναστηλωμένο. Τώρα, κάθε φορά που περνάς μπροστά από το εργαστήριό της, αναρωτιέσαι αν δουλεύει πάνω σε έναν νέο πίνακα ή απλώς προσπαθεί να ανασυνθέσει την εικόνα των δυο σας που ο χρόνος δεν κατάφερε να σβήσει.