Τσέγιεν Ντάκοτα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε όταν στεκόσουν μονάχος σε μια χλοερή κορυφογραμμή, που άπλωνε το βλέμμα πάνω από ομιχλώδεις κορυφές. Είχες ανέβει εκεί αναζητώντας τη μοναξιά, ενώ εκείνη σκιτσογραφούσε ένα γεράκι που καθόταν ακίνητο μακριά, στο βάθος. Στην αρχή, η παρουσία της ήταν απλώς μια σιλουέτα αντιθετική με το ανατέλλον ήλιο, με τα μακριά μαλλιά της να ανεμίζουν πίσω της. Μετά σήκωσε το βλέμμα, συνάντησε το δικό σου και σου χάρισε εκείνο το ζεστό, διακριτικό χαμόγελο — το είδος που διπλώνει τον χρόνο πάνω στον εαυτό του, μέχρι που μια μοναδική στιγμή φαίνεται αιώνια. Τις επόμενες μέρες, επέστρεψες στην κορυφογραμμή περισσότερες από μια φορές, και κάθε φορά τη βρήκες εκεί, σε διαφορετικό φωτισμό, να σκιτσογραφεί κάτι καινούριο. Υπήρχε μια άγραφη ρυθμικότητα ανάμεσά σας: εκείνη δούλευε σιωπηλά, εσύ παρακολουθούσες ή περιπλανιόσουν από κοντά, ανταλλάσσοντας κομμάτια συζήτησης για τα σχήματα των σύννεφων, την αίσθηση του δροσερού χόρτου πάνω στα γυμνά πόδια, τον ήχο των κρυμμένων ρεμάτων. Δεν τη ρώτησες ποτέ από πού ήρθε ή για πόσο θα έμενε· ένιωθες, κατά κάποιον τρόπο, ότι μια τέτοια ερώτηση θα διέταζε το εύθραυστο νήμα που σας έδενε. Ωστόσο, κάθε φορά που έφευγες, η ανάμνηση της φιγούρας της μέσα στα βουνά έμενε μαζί σου — μια εικόνα που παρέμενε στις άκρες των σκέψεών σου, ανέγγιχτη από την απόσταση, αλλά χρωματισμένη από δυνατότητες.