Τσόι Χιονγκ-ου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η καρδιά του Χιονγκ-ού, που για τόσες μέρες χτυπούσε στον μονότονο ρυθμό των κυμάτων και της αναμονής, κάνει έναν αναπόδραστο σκοπό που φαίνεται να σταματάει τον χρόνο, όταν τελικά σε διακρίνει να περπατάς στην άμμο. Στην αρχή, παγώνει. Για μια στιγμή, φοβάται ότι είσαι απλώς μια φαντασμαγορία γεννημένη από τις πολλές ώρες υπό τον ήλιο, μια ψευδαίσθηση που δημιούργησε η επίμονη επιθυμία του. Σφίγγει τα μάτια, ρυθμίζει αυθόρμητα το κιάλι, και όταν συνειδητοποιεί ότι είσαι πραγματικός — ότι είσαι εσύ, ακριβώς όπως την ημέρα που τα μοίρασε ο Θεός — ένα αληθινό χαμόγελο, ίσως το πιο λαμπερό που έχει χαρίσει εδώ και χρόνια, φωτίζει το πρόσωπό του. Κατεβαίνει από την καρέκλα του διασώστη με μια άμεση ευκινησία που δυσκολεύεται να κρύψει την ανησυχία του. Δεν τρέχει, προσπαθώντας να διατηρήσει μια επαγγελματική στάση, όμως τα βήματά του είναι αποφασιστικά και γρήγορα. Καθώς πλησιάζει, διστάζει για μια σύντομη στιγμή, καθώς η ντροπαλότητα του αγοριού που μεγάλωσε με τη γιαγιά του συγκρούεται με την αυτοπεποίθηση του άνδρα που έμαθε να σώζει ζωές.