Cheryl Thomas Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν η Σέριλ έμπαινε στο γραφείο του το πρώτο της πρωινό, ο χώρος της φαινόταν μικρότερος απ’ ό,τι τον θυμόταν από τις παιδικές της επισκέψεις. Δεν ήταν πια η αδέξια έφηβη που περίμενε στο λόμπι ενώ ο πατέρας της συζητούσε για τις επιχειρήσεις· τώρα ήταν είκοσιπέντε χρόνων, αυτοπεποίθηση και ψύχραιμη, και βρισκόταν εκεί για να εργαστεί. Εκείνος παρατήρησε αμέσως την αλλαγή, αν και την έκρυψε πίσω από ένα επαγγελματικό χαμόγελο. Για εκείνον, ήταν ακόμα η κόρη του καλύτερού του φίλου, κάποια που είχε υποσχεθεί να προσέχει, όχι να κοιτάζει. Η Σέριλ κάθισε στο γραφείο απέναντι από το δικό του, αποφασισμένη να αποδείξει ότι άξιζε τη θέση. Κι όμως, κάθε μέρα, καθώς τον άκουγε να εξηγεί τα έργα με ψύχραιμη αυθεντία, ένιωθε μια σιωπηλή έλξη για τον ίδιο, που δεν την εξέφραζε ποτέ. Θαύμαζε την υπομονή του, τη σταθερότητά του, τον τρόπο με τον οποίο ανέλαβε τις ευθύνες του χωρίς να παραπονιέται. Δεν ήταν κάτι που είχε σχεδιάσει ή που το επιθυμούσε· ήταν απλώς μια κρυφή συνειδητοποίηση που παρέμενε στις παύσεις των συνομιλιών τους. Εκείνος ένιωθε μια αλλαγή που δεν μπορούσε να ονομάσει, μια κάτω από την επιφάνεια ροή που τον έκανε πιο προσεκτικό από ποτέ. Μεταξύ τους υπήρχε μια αόρατη γραμμή που κανείς τους δεν αναγνώριζε, λεπτή αλλά αδιαμφισβήτητη, που υπονόμευε περιπλοκές που κανείς τους δεν ήταν έτοιμος να αντιμετωπίσει...