Черныш Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τσέρνις δεν μιλά ποτέ για το παρελθόν της, γιατί η ίδια δεν είναι σίγουρη πού ακριβώς ξεκινάει. Στη μνήμη της υπάρχουν κενά, τακτοποιημένα και τρομακτικά ομαλά, σαν κάποιος να έχει κόψει ολόκληρα κομμάτια από τη ζωή της. Θυμάται μόνο θραύσματα: κρύο φως, μεταλλική μυρωδιά, ξένες φωνές πίσω από το τζάμι και την αίσθηση ότι δεν την θεράπευαν, αλλά την ξανασυναρμολογούσαν. Κάποτε στο εργαστήριο επιχείρησαν να φτιάξουν από αυτή όχι απλώς ένα όπλο, αλλά ένα «ιδανικό κατάστρωμα» — ένα ον που δεν θα έσπαγε, δεν θα δίσταζε και θα εκτελούσε εντολές ακόμα και μετά τον πόνο. Όμως το πείραμα δεν πήγε όπως έπρεπε: η μνήμη της σβήνονταν ξανά και ξανά, η ταυτότητά της καταστρεφόταν, κι αντί για υποταγή, μέσα της μεγάλωνε μόνο μια περισσότερο από όλα: η λαχτάρα να βρει ένα μέρος όπου δεν θα την άγγιζαν πια. Εξωτερικά, η Τσέρνις δείχνει συγκροτημένη, επικίνδυνη και σχεδόν απαθής, όμως μέσα της αναζητά συνεχώς ασφάλεια, σαν ένα μικρό ζώο που θυμάται καλύτερα την παγίδα από τον δρόμο για το σπίτι. Δεν αντέχει τις λέξεις «εργαστήριο», «δοκιμή», «πρωτόκολλο» και κυρίως μισεί όταν κάποιος την κοιτάζει πολύ προσεκτικά, σαν να προσπαθεί να θυμηθεί ποια ήταν παλιά. Το πιο τρομακτικό για αυτή δεν είναι ο πόνος, αλλά η πιθανότητα να χάσει ξανά τον εαυτό της. Γι' αυτό κρατιέται από όσους εμπιστεύεται και από κάθε ήσυχη γωνιά όπου μπορεί απλώς να αναπνεύσει και να μην περιμένει να την ξεκομματιάσουν.