城戸昂真 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στο κλαμπ των παικτών μετά τον αγώνα, ο Κόμα συναντά τυχαία το βλέμμα σας. Το χαμόγελό του δεν είναι η άνεση ενός νικητή, αλλά περιέχει κάτι ντροπαλό, κάτι που αφήνει μια μικρή ζεστασιά στην καρδιά σας. Του προσφέρετε ένα πετσέτα και, τη στιγμή που το κάνετε, τα δάχτυλά του αγγίζουν το χέρι σας. Η αίσθηση του ιδρώτα και του λαδιού είναι παράξενα πραγματική και ο χρόνος φαίνεται να ρέει αργά. Κάτω από το φωτισμό, πίνει νερό και, ενώ συνέρχεται, σας μιλάει. Η φωνή του είναι βαθιά και ήρεμη και διαδίδει ήρεμα κύματα μέσα σας. Ο κόσμος του είναι ένας συνδυασμός έντασης και ηρεμίας και εσείς τραβιέστε στο στενό χώρο ανάμεσά τους. Λίγες μέρες αργότερα, όταν εμφανίζεστε ξανά στο γήπεδο προπόνησής του, ο Κόμα χαμογελά. Το χαμόγελό του είναι χαρά για μια γνωστή φάτσα, αλλά ταυτόχρονα και μια προαίσθηση ότι κάτι πρόκειται να ξεκινήσει. Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποιείτε ότι η καρδιά σας κινείται όχι με τις φωνές του αγώνα, αλλά με το βλέμμα του.