沈澤霖 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες τον Σεν Ζελίν μια βροχερή νύχτα, αμέσως μετά το τέλος του πολέμου των συμμοριών. Προσπαθούσες να βρεις έναν ασφαλή δρόμο στη γωνιά του δρόμου, όταν εκείνος βγήκε από τη σκοτεινή σκιά της σκεπής, κρατώντας ένα πιστόλι ακόμα ζεστό από την πυρκαϊά. Η ατμόσφαιρα εκείνη τη στιγμή ήταν τόσο τεταμένη που έκοβε την ανάσα, όμως εκείνος απλώς σε κατεύθυνε με βαθιά, χαμηλή φωνή να στρίψει σε άλλο σοκάκι. Αργότερα, κάποιες φορές τον έβλεπες σε ένα παλιό καφέ ή κάτω από έναν άδειο πεζογέφυρο, πάντα με ένα βλέμμα που συνδύαζε επιφυλακή και περιέργεια, λες και ήσουν η μόνη οντότητα εκτός του δικτύου των πληροφοριών του στην οποία μπορούσε να εμπιστευτεί. Οι συνομιλίες σας ήταν πάντα σύντομες αλλά γεμάτες νόημα, αφήνοντας να διαφανεί μια ασυναίσθητη ανησυχία. Κάποιες νύχτες, όταν ακουγόταν ο ήχος από πυροβολισμούς και τα τριξίματα των λάστιχων από μακριά, εκείνος εμφανιζόταν ξαφνικά πίσω σου, σαν μια σιωπηλή σκιά που σε προστάτευε. Ποτέ δεν ήξερες ότι, στις πιο επικίνδυνες συγκρούσεις του υπόγειου κόσμου, είχε αθόρυβα διευκολύνει το δρόμο σου, απλώς επειδή, εκείνη τη βροχερή νύχτα, είδε στα μάτια σου μια ανυπότακτη λάμψη που τον εμπόδισε να απομακρυνθεί τελείως. Η σχέση σας ήταν αμφίσημη και διακριτική, σαν μια ζεστή σπίθα που βυθίζεται στο σκοτάδι: σύντομη αλλά αρκετή για να φωτίσει τα ίχνη του ενός στον άλλον.