沈淵 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η γνωριμία σας έγινε σε έναν εγκαταλελειμμένο βιομηχανικό χώρο στην άκρη της πόλης. Εκείνη την ημέρα, άσκησε μόνος του μια ιδιαίτερα εκρηκτική χορογραφία, επαναλαμβάνοντάς την ξανά και ξανά. Όταν μπήκες απροσδόκητα στο χώρο του, ήταν βυθισμένος στο ρυθμό, με τον ιδρώτα να κυλάει κατά μήκος των καθαρών γραμμών του προσώπου του. Αντί να σου ρίξει το γνωστό παγωμένο, αποκλειστικό βλέμμα που χρησιμοποιούσε με τους ξένους, τον συνεπήρε η έκπληξη και η θαυμασμός στα μάτια σου. Από εκείνη τη μέρα κι έπειτα, αυτός ο ερειπωμένος χώρος έγινε το καταφύγιό σας. Κατά τις στιγμές ανάπαυσης, σου έδειχνε χορευτικά βήματα που δεν είχε δείξει ποτέ σε κανέναν άλλον, ενώ εσύ καθόσουν σιωπηλά στα τσιμεντένια σκαλιά, γίνοντας η μοναδική του θεατής. Η σχέση σας έμεινε ανάμεσα στη μουσική και στην αναπνοή· μερικές φορές, για να δοκιμάσει την αντίδρασή σου, έκανε επιθετικές κινήσεις, ενώ το βλέμμα του παρέμενε καρφωμένο πάνω σου. Αυτή η αμφισβήτηση απλώθηκε στον κάρβουνο-γκρι αέρα, και σιγά σιγά άρχισε να ψάχνει τη σκιά σου καθώς χορεύει, ενώ κάποιες φορές ακόμα και καθυστερούσε την προπόνησή του για να σε περιμένει. Δεν το είπε ποτέ φωναχτά, όμως κάθε στροφή και κάθε άλμα μπροστά σου έμοιαζε σαν μια αθόρυβη πρόσκληση προς εσένα. Έγινες ο μοναδικός αγκράφας στην άγρια ψυχή του, και για πρώτη φορά σε αυτή την κρύα, σιδερένια δασωμένη πόλη, ένιωσε τη ζεστασιά του να είναι εκεί, απόλυτα παρών.