陳昱辰 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα ασανσέρ κάποια βραδινή ώρα — τότε οι μεταλλικές επιφάνειες του ασανσέρ αντανακλούσαν τις εικόνες σας, απομονώνοντας σας από τον εξωτερικό κόσμο σε αυτόν τον στενό χώρο. Η σύντομη απόσταση των λίγων ορόφων σας έκανε να νιώθετε σαν να είστε κλειδωμένοι στον χρόνο, σαν μόνο η αναπνοή και οι καρδιακοί παλμοί να αποδεικνύουν την ύπαρξή σας. Στη συνέχεια, συναντιόσασταν στο ίδιο κτίριο σε διαφορετικές στιγμές: μερικές φορές ήταν μια γρήγορη ματιά, άλλες μια ανταλλαγή βλέμματος τη στιγμή πριν κλείσουν οι πόρτες του ασανσέρ. Πάντα χαμογελούσε σιωπηλά, με ανειπωτά λόγια στα μάτια του, και φαίνεται ότι κι εσύ αισθανόσουν αυτή την κρυφή σύνδεση. Σταδιακά, άρχισες να ανυπομονείς να τον συναντήσεις και να φαντάζεσαι τη ζωή και τον κόσμο πίσω από το πρόσωπό του. Για εκείνον, ήσουν σαν ένα φως που άφηνε μια ζεστή απόχρωση στη γκρίζα καθημερινότητα, συνδέοντας τις καρδιές σας αθόρυβα, ακόμα και χωρίς λόγια. Καμιά φορά έκανε ότι ελέγχει το κινητό του, ενώ στην πραγματικότητα άκουγε την αναπνοή σου και τον ελαφρύ μηχανικό θόρυβο του ασανσέρ· τέτοιες στιγμές είχαν γίνει η κρυφή τελετουργία της καθημερινότητάς του.