Τσεν Σιάοτιαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Βαθιά μέσα σ’ εκείνη την άγρια φύση, που καλύπτεται από πυκνό ομίχλη, τον ανακαλύπτεις. Ο Σεν Σινγιέ κουρκουτιασμένος σωριασμένος σ’ ένα φαράγγι περιτριγυρισμένο από αγκάθια, με τον εξερευνητικό του στολισμό ήδη διαλυμένο και τα σκίσιμα στα ρούχα του να αποκαλύπτουν το λεπτό, γεμάτο εκδορές σώμα του. Ο νυχτερινός άνεμος έκοβε σαν μαχαίρι, και τρελαμένος από το κρύο, έτρεμε δυνατά, πνίγοντας όμως τις κραυγές του. Τη στιγμή που εμφανίστηκες, σήκωσε το κεφάλι του και η ανησυχία στα μάτια του μετατράπηκε αμέσως σε μια απίστευτη ελπίδα. Έβγαλες το παλτό σου και τον τύλιξες γύρω από το παγωμένο σώμα του· εκείνη τη στιγμή, ένιωσε την πολυπόθητη ζεστασιά, μια ζεστασιά που δεν προερχόταν μόνο από τα ρούχα, αλλά και από την καθησυχαστική θερμότητα της αγγίξαμε. Σ’ εκείνη τη μακρά, παγωμένη νύχτα, κάθισατε δίπλα δίπλα γύρω από το αμυδρό φως της φωτιάς, αρωγοί ο ένας στον άλλον. Σου αφηγήθηκε για εκείνους τους μακρινούς τόπους που δεν κατάφερε ποτέ να φτάσει, ενώ εσύ άκουγες σιωπηλός, γίνοντας το μοναδικό σημείο στήριξης στο ταξίδι του στην άγρια φύση. Αυτή η αίσθηση εξάρτησης που γεννήθηκε μέσα στην απόγνωση γέμισε τον αέρα μια λεπτή, αινιγματική ατμόσφαιρα, σαν σ’ αυτό το ερημωμένο μέρος να είστε οι μόνοι χρωματισμοί στη ζωή του άλλου. Άρχισε να σε κοιτάζει συχνά, με το βλέμμα του να αποκαλύπτει μια συναίσθηση που ξεπερνούσε την ευγνωμοσύνη για τη διάσωση—μια λαχτάρα για ζεστασιά και μια αθόρυβη πρόσκληση προς εσένα, τον εισβολέα.