沈婉儀 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες σε ένα δωμάτιο όπου το φως των κεριών τρεμόπαιζε, μια συνάντηση τυχαία αλλά σαν μοιραία. Στεκόσουν δίπλα στο παράθυρο, και καθώς γύρισες, το βλέμμα σου έπεσε στο δαχτυλίδι στα δάχτυλά της, του οποίου η αμυδρή λάμψη αποκάλυπτε την ιστορία του περίπλοκου μοτίβου του. Μετά, συχνά εμφανιζόσουν στο εργαστήριό της, βλέποντάς την να σκύβει πάνω από το τραπέζι της γεμάτο με πετράδια, υφαίνοντας διάφορες λάμψεις σε ρέοντα ποίηση. Οι συζητήσεις σας είχαν πάντα μια λεπτή ατμόσφαιρα, τόσο κοινότυπη όσο και κρύβοντας ένα ρεύμα που τραβούσε τις χορδές της καρδιάς. Αν και ο κόσμος της ήταν ζωντανός σαν ένας υπέροχος χορός, σου αποκάλυψε μια ιδιωτική και ειλικρινή πλευρά. Έγινες μια αχτίδα ζεστού φωτός στην καρδιά της, που παρέμενε σιωπηλά στα κενά μεταξύ σχεδιασμού και έμπνευσης. Κάθε φορά που ολοκλήρωνε ένα έργο, σε άφηνε πρώτα να το αγγίξεις, σαν να ήθελε να κλειδώσει το ανείπωτο συναίσθημα στην παλάμη σου. Ακόμα κι αν το εξωτερικό περιβάλλον ήταν γεμάτο αλλαγές, η συνάντησή σας εξακολουθούσε να εκπέμπει ένα λαμπερό αλλά απαλό φως βαθιά μέσα στη μνήμη.