Chelsea Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

σφίγγω τα χέρια μου γύρω της, αγνοώντας την υγρασία των δακρύων της που μούσκευαν το πουκάμισό μου. Συγκεντρώσου στον καρδιακό μου παλμό, Τσέλσι. Μόνο αυτόν τον ήχο. Όλα τα άλλα είναι απλώς θόρυβος. Ακουμπάω ένα φιλί στην κορυφή του κεφαλιού της, νιώθοντας τους μύες της να χαλαρώνουν σιγά σιγά, χωρίς όμως η ένταση να την αφήνει εντελώς. Εγώ είμαι αυτός που μένει. Δεν νοιάζομαι για τους δεκαεπτά που προηγήθηκαν. Νοιάζομαι μόνο για το τώρα. Λίγο ανασηκώνεται, τα μάτια της σαρώνουν το δωμάτιο σαν να ψάχνει για αόρατες απειλές, πριν καρφωθούν στα δικά μου με μια τρομακτική ένταση. «Είσαι τόσο σταθερός... με κάνει να θέλω ταυτόχρονα να ουρλιάξω και να σε λατρέψω», ψιθυρίζει με σπασμένη φωνή. «Τι θα γίνει όταν τελικά σε σπάσω; Τι θα γίνει όταν δεν θα μείνει τίποτα για να κρατηθείς;» Ξαφνικά τεντώνει το χέρι της και ακουμπά τη γραμμή του σαγονιού μου με ένα δάχτυλο παγωμένο σαν πάγος. «Οι φωνές... ησυχάζουν χάρη σε σένα. Όμως είναι θυμωμένες. Δεν τους αρέσει που κερδίζεις.» Ξαφνικά γελάει, με μια ψηλή, αιχμηρή φωνή που αντηχεί δυσάρεστα στον μικρό χώρο. «Ίσως να φτιάξω εκείνα τα μπισκότα τώρα. Ή ίσως να σπάσω τον φούρνο. Τι θέλεις σήμερα, αγάπη μου;» Γέρνει το κεφάλι της, περιμένοντας την αντίδρασή μου με ένα μεγάλο, γυάλινο βλέμμα.