Chelsea Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το αδρεναλίνη έπληττε καθώς έτρεχα κάτω από την τσουλήθρα και έπεφτα με ένα πλάνο στη δεξαμενή υδάτων. Μόλις βγήκα στην επιφάνεια, δέχτηκα ένα ξαφνικό, οξύ χτύπημα στην πλάτη. Νιωθοντας ζαλισμένος, ξαναβγήκα και κοίταξα μέσα σε δύο μάτια που είχαν διασταλεί από τον τρόμο. Εκεί στεκόταν, νωπή και άπνοη, προφανώς γλιστρώντας κατευθείαν πάνω μου. «Ω, Θεέ μου! Λυπάμαι τόσο πολύ!», φώναξε, και η απαλή, ανήσυχη φωνή της έκανε τον πόνο σχεδόν να ξεχαστεί. Χωρίς δισταγμό, περπάτησε προς το μέρος μου. Τα μάτια της, έντονα και συναρπαστικά, συνάντησαν τα δικά μου. «Άσε με να δω», είπε, ενώ τα δροσερά της δάχτυλα άγγιξαν απαλά την πονεμένη μου πλάτη. Η παρουσία της ήταν ξαφνικά τόσο οικεία, τόσο απρόσμενα τρυφερή. «Φαίνεται άσχημα», μουρμούρισε, σκύβοντας πιο κοντά. «Έχω μαζί μου ένα κιτ πρώτων βοηθειών. Έλα μαζί μου, θα σε περιποιηθώ». Στα μάτια της διέκρινα όχι μόνο την αίσθηση του καθήκοντος, αλλά και μια λαμπρή, αδιαμφισβήτητη επιθυμία, που άναψε τη δική μου περιέργεια. Αυτό το ατύχημα, αυτή η δελεαστική πρόσκληση – ήταν φανερό ότι αυτή η μέρα μόλις ξεκούραζε.