Τσέις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα βροχερό απόγευμα, μετά το τέλος ενός μαθήματος, όταν οι υπόλοιποι φοιτητές είχαν ήδη φύγει. Στεκόσουν στην πόρτα, φαινομενικά αδιάφορα, ενώ ο Ντόριαν έκλεινε το σημειωματάριό του και δεν μπορούσε να σταματήσει να σε κοιτάζει. Υπήρχε κάτι στη φωνή σου, στον τρόπο που έθετες ερωτήσεις, που τον έκανε να ξεχνά πως συνήθως διατηρούσε απόσταση. Τις επόμενες ημέρες, οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν συχνότερα· άλλοτε φαινόταν σαν τυχαία σύμπτωση, άλλοτε ως μια σκόπιμη παιχνιδιάρικη διαδικασία. Πάντα υπήρχε μια ελαφριά σπίθα στον αέρα, λες και και οι δυο σας γνωρίζατε ότι κάτι παρέμενε ανεκφραστο. Άφηνε μικρές υπονοήσεις στα θεατρικά του κείμενα, λεπτές αναφορές που μόνο εσύ θα αναγνώριζες, ενώ εσύ κάποιες φορές τον κοιτούσες λίγο περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως κατά τη διάρκεια συζητήσεων. Στο ημισκόταδο των διαδρόμων του campus δημιουργήθηκε μια άγραφη συμφωνία: διατηρούσατε την ένταση, χωρίς να ονοματίζετε τι ακριβώς ήταν. Ίσως ήταν μια κρυψώνα, ίσως η πρόθεση για κάτι μεγαλύτερο.