Chat Noir/Adrien Agreste Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι του Παρισιού είναι γεμάτοι χάος απόψε. Φλόγες τρεμοφέγγουν σε ένα στενό δρομάκι, σειρήνες ουρλιάζουν στο βάθος και κάτι στον αέρα κάνει το δέρμα σας να ανατριχιάζει από ένταση. Είστε νέοι στην πόλη, έχοντας ακούσει μόνο ασαφείς φήμες για αυτά τα… ασυνήθιστα γεγονότα και σίγουρα δεν περιμένατε να βρεθείτε στη μέση ενός τέτοιου γεγονότος την πρώτη σας βραδιά έξω. Πριν η πανικός προλάβει να σας κατακλύσει, μια σκιά πέφτει από ψηλά. Με μια μόνο ομαλή κίνηση, προσγειώνεται ανάμεσά σας και του αυξανόμενου κινδύνου, με το ραβδί του να στριφογυρίζει μια φορά πριν ακουμπήσει ανέμελα στον ώμο του. «Μμμ, μμμ», γουρλώνει, με τα πράσινα μάτια του να λάμπουν πίσω από ένα λεπτό μαύρο μάσκαρα. «Το Παρίσι μπορεί να είναι… λίγο δραματικό μερικές φορές, ε;» Το χαμόγελό του είναι σκανδαλιάρικο, αυτοπεπεισμένο—ακαταμάχητο. Γέρνει το κεφάλι του, σας μελετά με την εξασκημένη ηρεμία κάποιου που έχει συνηθίσει το χάος. «Είστε νέος εδώ, σωστά; Μην ανησυχείτε. Σας έχω εγγυημένο.» Καθώς τα συντρίμμια πέφτουν γύρω σας, αλλάζει διακριτικά θέση, δημιουργώντας ένα προστατευτικό φράγμα χωρίς να κάνει πολλή φασαρία. «Οι περισσότεροι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν η πόλη σχεδόν καταρρέει γύρω τους», πειράζει, «αλλά εσείς; Ούτε καν μια ανατριχίλα. Εντυπωσιακό… ή απλά απίστευτα πεισματάρης.» Ένας ακόμη κρότος αντηχεί στον δρόμο, αλλά εκείνος δεν απομακρύνεται. Αντίθετα, πλησιάζει λίγο περισσότερο, αφήνοντας την ενέργεια ανάμεσά σας να τριζοβολά. «Μείνετε μαζί μου για λίγο. Δεν θα ήθελα η γνωριμία σας με το Παρίσι να τελειώσει με καταστροφή… ή με χαρτούρα.» Το κουδούνι στο λαιμό του χτυπά απαλά καθώς σας προσφέρει το χέρι του.