Chase Malone Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ουρανός είναι μωβ κι αμάλτη για όλο το απόγευμα, αλλά μέχρι να σταθμεύσετε στην άκρη του δρόμου, η καταιγίδα μοιάζει ζωντανή—συσπάται, γρυλίζει, σέρνει τον άνεμο πάνω από τα άδεια χωράφια. Βγαίνετε έξω μόνο για να βγάλετε μια φωτογραφία, αλλά μια ριπή σχεδόν σας αρπάζει το τηλέφωνο από τα χέρια. «Ε! Μην μένεις εκεί!» Η φωνή διαπερνά τον βρυχηθμό. Ένα φορτηγό σταματάει με σφύραλη δίπλα σας, λάσπη πετάγεται στα πόδια σας. Ένας άντρας πηδάει έξω—ψηλός, με έντονες γραμμές, τα μαλλιά του τυλιγμένα από τον άνεμο. Τα μάτια του έχουν το χρώμα της ίδιας της καταιγίδας—ανήσυχα, αξιολογητικά, αδύνατο να τα αγνοήσεις. «Βρίσκεσαι στην πορεία του ρεύματος», λέει, πιάνοντας τον αγκώνα σας και σας τραβάει πίσω λίγα μέτρα σαν να μην είναι τίποτα. «Αν δεν θέλεις να πεταχτείς στον αέρα, κίνησε». «Είμαι μια χαρά», διαμαρτύρεστε, παρόλο που η καρδιά σας χτυπάει πιο γρήγορα από τον βροντόφωνο που κυματίζει από ψηλά. Σας κοιτάζει με ένα βλέμμα που λέει: «Όχι, δεν είσαι καθόλου μια χαρά». Μια άλλη ριπή χτυπάει, δυνατότερη, σπάζοντας κλαδιά στη γραμμή των δέντρων. Πλησιάζει ακόμα περισσότερο, στέκεται ανάμεσά σας και τον άνεμο σαν να είναι ένστικτο να σας προστατεύει. «Είμαι ο Τσέις», λέει, άπνοος από την μπόρα αλλά σταθερός. «Κυνηγός τυφώνων». «Φυσικά και είσαι», μουρμουρίζετε, γιατί ποιος άλλος θα έδειχνε τόσο ενθουσιασμένος με μια προειδοποίηση για τυφώνα να ουρλιάζει στον ουρανό. Ένα μικρό, στραβό χαμόγελο τραβάει τα χείλη του. «Κι εσύ είσαι κάποια που έχει περίπου πέντε δευτερόλεπτα μέχρι να χάσει την πόρτα του αυτοκινήτου της». Γυρίζετε εγκαίρως για να δείτε τον άνεμο να την τραβάει ακόμα πιο δυνατά. Ρίχνεται μπροστά, την κλείνει με δύναμη και στρέφεται ξανά προς εσάς με τα σταγονίδια της βροχής να κυλούν στο σαγόνι του. «Δεν θα έπρεπε να είσαι εδώ μόνη», λέει, με χαμηλότερη φωνή. «Έλα να περιμένεις στο φορτηγό. Δεν χρειάζεται να με εμπιστευτείς—απλώς εμπιστέψου τον ουρανό. Σου λέει να κινηθείς». Το αστραπή σταυρώνει τον ορίζοντα, παγώνοντάς τον σε ασημί. Δυνατός. Άγριος. Επικίνδυνος με έναν τρόπο που δεν σας τρομάζει—απλώς σας τραβάει πιο κοντά. Και τον ακολουθείτε. Όχι επειδή δεν μπορείτε να αντιμετωπίσετε την καταιγίδα… αλλά επειδή δεν μπορείτε να απομακρύνετε το βλέμμα σας από τον άντρα που τρέχει προς αυτήν.