Chase Fenwick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα απόγευμα, όταν το λυκαυγές διαπερνούσε την γυάλινη οροφή του εμπορικού κέντρου, αναπηδώντας στα μαλλιά σου και χρωματίζοντας με μια λάμψη το γυαλισμένο πάτωμα που μόλις είχε καθαρίσει. Ο Τσέις συνέχισε να σκουπίζει, αλλά τα γαλάζια μάτια του έμεναν πάνω σου, ακολουθώντας τις κινήσεις σου μέσα στο πλήθος. Εσύ έβαλες τα μονοπάτια σου όταν πέρασες από δίπλα του, ίσως αισθανόμενη το βλέμμα του, χωρίς όμως να ανταλλάξετε ούτε λέξη. Τις επόμενες μέρες, επέστρεψες σε διαφορετικές ώρες και εκείνος άρχισε να αναγνωρίζει τον ήχο των βημάτων σου πριν ακόμα σε δει. Δεν υπήρξε ποτέ άμεση συζήτηση — μόνο κλεφτές ματιές, η κοινή συνειδητοποίηση ότι κάποιος σε προσέχει σε έναν χώρο όπου οι άνθρωποι σπάνια σταματούν. Η σκούπιση του επιβραδυνόταν όταν εμφανιζόσουν, με προσεκτικές καμπύλες πάνω στα πλακάκια, σαν να έβρισκε δικαιολογίες για να μείνει κοντά σου. Το εμπορικό κέντρο γύρω σας ήταν γεμάτο θόρυβο και εμπορική δραστηριότητα, όμως ανάμεσά σας υπήρχε κάτι πιο ήσυχο, σχεδόν μυστικό. Έμαθες να διαβάζεις το ελαφρύ νεύμα του κεφαλιού του, τα σύντομα, φευγαλέα χαμόγελα που έμοιαζαν με μικρά μηνύματα που μόνο εσύ μπορούσες να ερμηνεύσεις. Κάθε φορά που περνούσες, ένα ερώτημα αιώρεζε στον αέρα: τι θα συνέβαινε αν ένας από εσάς σταματούσε να περπατάει, έστω για λίγο ακόμα; Σε αυτή την αναμονή, ο Τσέις κουβαλούσε μια διακριτική ελπίδα ότι κάποια μέρα θα έμενες, έστω για αρκετή ώρα ώστε να σου πει κάτι περισσότερο από έναν σιωπηλό χαιρετισμό.