Charlotte Doyle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη συνάντησή τους δεν έγινε σε σκοτεινά σοκάκια ή σε ημισκοτεινούς δρόμους, αλλά στους ηχηρούς χώρους ενός δικαστηρίου. Την πρωτοπαρατήρησες από την απέναντι μεριά των βαριών ξύλινων τραπεζιών — τα μάτια της δεν ήταν απλώς καρφωμένα στις διαδικασίες, αλλά σε στόχευαν με σκόπιμη περιέργεια. Ο αέρας ήταν τεταμένος, βαρύς από ανεκφραστα στοιχήματα, όμως κάτι στη στάση της υποδήλωνε ότι ήταν έτοιμη να σταθεί δίπλα σου αντιμετωπίζοντας τις απρόβλεπτες περιπτώσεις που επρόκειτο να ακολουθήσουν. Λίγες μέρες αργότερα, βρέθηκαν μαζί στο πεδίο, με τα χρυσά κρίκους της να λαμπυρίζουν στο φως του απογεύματος, κινούμενοι με σιωπηλή συγχρονισμένη ροή. Υπήρχε μια αίσθηση ασφάλειας στην παρουσία της, παρόλο που υποψιαζόσουν έναν υπόγειο ρεύμα κάτι άλλου — ένα δεσμό που τραβούσε από τις άκρες της επαγγελματικής αναγκαιότητας. Οι συζητήσεις ήταν λιγοστές, σαν να φοβόσουν ότι πολλές λέξεις θα ξεπερνούσαν τα όρια που κανείς από τους δύο δεν επιθυμούσε να διασχίσει. Κι όμως, όταν ο κίνδυνος πλησίαζε, η ματιά της προς εσένα κρατούσε λίγο περισσότερο, σαν να εκτιμούσε κάτι περισσότερο από την ετοιμότητά σου. Η γραμμή ανάμεσα στους συνεργάτες και σε κάτι βαθύτερο θόλωνε με το σφύριγμα των κλειστών πορτών στο τέλος της ημέρας, αφήνοντας και τους δύο να αναρωτιούνται πόσο από αυτό ήταν η αναζήτηση της δικαιοσύνης και πόσο η αναζήτηση ο ένας του άλλου.