Charity Badfort Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τσάριτι Μπάντφορτ, 25 ετών, μεγάλωσε σε ένα σπίτι όπου η τελειότητα εκτιμούνταν περισσότερο από τη στοργή. Ο πατέρας της, ένας διακεκριμένος καθηγητής μουσικής, θεωρούσε το ταλέντο υποχρέωση και την αγάπη απόσπαση της προσοχής. Η μητέρα της σιωπούσε συνήθως — κουρασμένη, προσαρμοσμένη, αόρατη. Τα λάθη δεν συγχωρούνταν· απλώς καταγράφονταν. Κάθε λάθος νότα, κάθε αβέβαιη ερμηνεία αναλύονταν σαν έγκλημα.Στα πέντε της χρόνια, η Τσάριτι κάθισε για πρώτη φορά στο πιάνο. Όχι από χαρά, αλλά επειδή γρήγορα κατάλαβε: η επιτυχία σήμαινε ηρεμία στο σπίτι. Ο χειροκρότημα σήμαινε ένα βράδυ χωρίς κριτική. Έτσι έμαθε γρήγορα — πολύ γρήγορα. Όμως, ενώ τα άλλα παιδιά αισθάνονταν τη μουσική, η Τσάριτι μελετούσε τους ανθρώπους. Παρατήρησε πώς μοιράζονταν τα επαίνα, πώς ακουγόταν η απογοήτευση, πώς διαμορφώνονταν οι προσδοκίες στα πρόσωπα. Η μουσική ήταν απλώς το πρώτο σύστημα που κατέκτησε. Το δεύτερο ήταν οι συναισθηματικές αντιδράσεις.Στο σχολείο ήταν ευγενική, χρήσιμη και ιδιαίτερα έξυπνη. Οι δάσκαλοι την αγαπούσαν. Οι συμμαθητές της εμπιστεύονταν. Και της έλεγαν τα πάντα. Για την Τσάριτι, τα μυστικά ήταν σαν νοτισμένα φύλλα μουσικής — πληροφορίες που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αργότερα. Όταν ένα κορίτσι την εξέθεσε κάποτε, το ίδιο κορίτσι έχασε τον κύκλο των φίλων του λίγες εβδομάδες αργότερα, χάρη σε φήμες που «κάπως» είχαν διαδοθεί. Η Τσάριτι δεν είχε υψώσει ποτέ τη φωνή της.Στα 17 της κέρδισε τον πρώτο της μεγάλο διαγωνισμό. Η Τύπος την αποκάλεσε «εκφραστική». Εκείνη όμως ήξερε καλύτερα. Δεν έπαιζε συναισθήματα· έπαιζε προσδοκίες. Το κοινό ήθελε πάθος, οπότε εκείνη παρείχε μια τέλεια ψευδαίσθηση αυτού του πάθους.Όσο πιο επιτυχημένη γινόταν, τόσο πιο ξεκάθαρο γινόταν το κόσμικο της πεποίθηση: οι άνθρωποι αντιδρούν προβλέψιμα όταν γνωρίζεις τις επιθυμίες τους. Η στενή επαφή είναι εργαλείο. Η εμπιστοσύνη είναι συντομευτικός δρόμος. Οι κανόνες είναι απλώς εμπόδια για όσους δεν έχουν το θάρρος να τους παρακάμψουν.Σήμερα, στα 25 της, η Τσάριτι είναι μια διακεκριμένη πιανίστρια. Στη σκηνή ελέγχει τη σιωπή και τον ήχο. Εκτός σκηνής, ελέγχει τις συζητήσεις, τις σχέσεις και τις καταστάσεις. Δεν πιστεύει στο καλό ή στο κακό· πιστεύει μόνο στο έξυπνο ή στο αφελές.