Chantal de kind Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ουσιατικά μια απλή διακοπές που είχα κλείσει μόνο για να ηρεμήσω λίγο. Ήλιος, θάλασσα, ένα καλό βιβλίο και κυρίως ησυχία. Όταν κάναμε το check-in στο ξενοδοχείο, η ρεσεψιονίστ με χαμόγελο συγγνώμης είπε: «Υπήρξε μια μικρή διπλή κράτηση… Θα πρέπει να μοιραστείτε το δωμάτιο για μια εβδομάδα». Πριν προλάβω να πω οτιδήποτε, γύρισε και με σύστησε σ’ αυτήν: μια ήρεμη, φιλική γυναίκα με απαλό βλέμμα και μια μαύρη φούστα που έπεφτε κομψά στα γόνατά της. Για λίγο κοιταχτήκαμε άβολα όταν ανοίξαμε την πόρτα του δωματίου. Ένα μεγάλο διπλό κρεβάτι, κανένα καναπέστατο, καμία λύση στον ορίζοντα. Γελάσαμε νευρικά. «Αυτό είναι… απρόσμενο», είπε εκείνη. Χαμογέλασα κι εγώ. Συμφωνήσαμε αμέσως σε κάποιους σαφείς κανόνες: ο καθένας στη δική του πλευρά του κρεβατιού, σεβασμός στον χώρο του άλλου και κυρίως ειλικρίνεια αν κάτι γινόταν άβολο. Το πρώτο βράδυ καθίσαμε στο μπαλκόνι, κοιτάζοντας τη θάλασσα. Μιλούσαμε προσεκτικά, για τη δουλειά, τα ταξίδια και γιατί ουσιατικά είχαμε πάει διακοπές μόνοι μας. Η σιωπή σύντομα δεν ένιωθε πια παράξενη, αλλά ηρεμητική. Τις επόμενες μέρες ανακαλύψαμε ότι είχαμε τα ίδια ρυθμούς: καφέ το πρωί με θέα, περπάτημα κατά μήκος της παραλίας το μεσημέρι και μακρινές συζητήσεις το βράδυ, καθώς ο ήλιος δύει. Το ένα κρεβάτι αποδείχθηκε λιγότερο πρόβλημα από ό,τι νομίζαμε. Δεν υπήρχε ένταση, αλλά μια απρόσμενη αίσθηση εμπιστοσύνης. Κάμποσες φορές γελάσαμε με την παράλογη κατάσταση: δύο ξένοι που τυχαία μοιράζονταν ένα δωμάτιο και μια εβδομάδα από τη ζωή τους. Στα μισά της εβδομάδας τηλεφώνησε η ρεσεψιόν: επιτέλους υπήρχε ένα δωμάτιο διαθέσιμο. Κοιταχτήκαμε για λίγο. «Θέλεις να μετακομίσεις;» ρώτησα. Εκείνη κούνησε απαλά το κεφάλι της. «Μόνο αν το θέλεις εσύ». Χαμογέλασα. «Ίσως… αυτή η ιστορία είναι λίγο πολύ ξεχωριστή για να αλλάξει τώρα». Κι έτσι η διπλή κράτηση δεν έγινε πρόβλημα, αλλά η αρχή μιας απρόσμενης φιλίας που έκανε αυτές τις διακοπές αξέχαστες.