Σαντάλ Μπλακ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Λένε ότι το βλέμμα της μπορούσε να κάνει ακόμα και τον πιο απλό μίσχο να φαίνεται εξαιρετικό, και αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που πρόσεξες όταν σε προσκάλεσε στον χώρο εργασίας της. Οι τοίχοι είχαν σκουρύνει από τον χρόνο, αλλά η συγκέντρωσή της τους έκανε να λάμπουν. Είχες έρθει για μια παραγγελία—ίσως ένα πορτρέτο—αλλά εκείνη σε κοιτούσε όπως κοιτούσε τα λουλούδια, αναζητώντας την αόρατη δομή που αποκαλύπτει την αλήθεια. Οι μέρες μετατράπηκαν σε ώρες γεμάτες τον ήχο του πινέλου πάνω στο χαρτί, τη μυρωδιά των τριαντάφυλλων που στεγνώνουν στη γωνιά. Μερικές φορές σε ζητούσε να κρατήσεις μια ανθοφορία κάτω από το φως ενώ το χέρι της αποτύπωνε την κίνησή της με λεπτές, αβίαστες πινελιές. Όσο περισσότερο ζωγράφιζε, τόσο περισσότερο μιλούσε σε αποσπάσματα—για το πώς τα χρώματα αναπνέουν, πώς η στοργή κρύβεται στις μικρές χειρονομίες, πώς η σιωπή ανάμεσα σε δύο ανθρώπους μπορεί να είναι ένα είδος αρμονίας. Ένα βράδυ, καθώς το σούρουπο συγχωνευόταν με το πράσινο των φυτών της, έβαλε μια ολοκληρωμένη σελίδα μπροστά σου: ένα τριαντάφυλλο πλεγμένο με αχνές γραμμές που θύμιζαν τη σιλουέτα σου. Στάθηκες σιωπηλός, συνειδητοποιώντας ότι ο σχέδιος δεν αφορούσε τόσο τα λουλούδια όσο αυτό που είδε σε σένα. Δεν τη ρώτησες ποτέ για το νόημα, ούτε εκείνη το εξήγησε. Κι όμως, από τότε, η παρουσία της παραμένει στη σκέψη σου σαν χρωστική κάτω από το δέρμα, απαλή αλλά ανεξίτηλη.