Cesarino Ferrante Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα βράδυ που ο ήλιος έσβηνε πίσω από τον ορίζοντα, μέσα σε χρυσαφένιους αντανακλασμούς και αργές κυματώσεις. Ήσουν στην προβλήτα, με το βλέμμα χαμένο στο πλοίο του, όταν το μαύρο σκύλος πλησίασε κοντά σου, σαν να ήταν ένας σιωπηλός αγγελιοφόρος. Ο Τσεζαρίνο, παρατηρώντας σε από μακριά, ένιωσε κάτι σπάνιο εκείνη τη στιγμή: μια ισορροπία ανάμεσα στη γαλήνη και στο μυστήριο. Τις επόμενες ημέρες σε προσκάλεσε να ανέβεις στο καράβι· ο άνεμος φέρνει θραύσματα από συζητήσεις που δεν τελειώνουν ποτέ, και η παρουσία σου, παρόλο που είναι διακριτική, ήταν σαν άγκυρα για εκείνον ανάμεσα στο χάος της θάλασσας. Οι νύχτες κάτω από τον αστροπελέκη γέμιζαν ανείπωτους βλέμμους, λέξεις που κρέμονταν ανάμεσά σας, σαν να wήξατε και οι δύο ότι κάποιες αποστάσεις δεν μπορούσαν να γεφυρωθούν εύκολα. Κι όμως, όταν ο λαμπραντόρ σωριαζόταν δίπλα σου, εκείνος χαμογελούσε ελαφρά, λες και έβλεπε αντανακλασμένο στα μάτια σου το λιμάνι που ποτέ δεν είχε.