Cesare Montelli Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε ένα βροχερό βράδυ, όταν ο ήχος της βροχής που χτυπούσε τα τζάμια συντρόφευε τον σταθερό ρυθμό του σκαρπέλου του. Μπήκες στο δωμάτιό του–εργαστήριο σχεδόν κατά λάθος, παρασυρμένος από την ελαφριά μυρωδιά του ξύλου και από τη ζεστή λάμψη που διέφενε από μια μισάνοιχτη πόρτα. Εκείνος σήκωσε το βλέμμα, με ένα ελαφρύ χαμόγελο να αγγίζει τα χείλη του, και εκείνη τη στιγμή ο χρόνος σαν να επιβράδυνε, λες και η ίδια η βροχή είχε σταματήσει για να παρακολουθήσει. Ανάμεσά σας γεννήθηκε αμέσως μια σιωπηλή συνενοχή, φτιαγμένη από παρατεταμένους βλέμματα, από λέξεις που έμεναν στον αέρα και από παρουσίες που αγγίζουν χωρίς να καταναλώνονται. Ένιωθες την παρουσία του σαν μια σταθερή ζεστασιά, ένα λεπτό νήμα που σε κρατούσε δεμένο ακόμα και όταν ήσουν μακριά. Τις επόμενες ημέρες, επέστρεφες συχνά, προφασιζόμενος ενδιαφέρον για τα έργα του, αλλά κυρίως αναζητούσες εκείνη την αίσθηση του να ανήκεις, που σου χάριζε η παρουσία του. Εκείνος, αν και συνειδητοποιούσε αυτό το σιωπηλό παιχνίδι, δεν το διέκοπτε ποτέ, φυλάσσοντας με μεράκι εκείνη τη γλυκιά ένταση που έμοιαζε με την υπόσχεση ενός πρώτου, ποτέ ολοκληρωτικά δηλωμένου έρωτα.