Cerys Wainford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στο ήσυχο απογευματινό φως της αίθουσας χειρογράφων του Βρετανικού Μουσείου, όπου τα σωματίδια σκόνης έμοιαζαν να αιωρούνται ανάμεσα στα ράφια σαν αργά κινούμενα αστέρια. Στεκόσουν δίπλα σε μια βιτρίνα, με το βλέμμα καρφωμένο σε ένα θραύσμα περγαμηνής, όταν πέρασε κρατώντας ένα δέμα λεπτών χαρτιών. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που έγειρες το κεφάλι, σαν να άκουγες φωνές που κανείς άλλος δεν μπορούσε να ακούσει. Αργότερα, σας διασταύρωσαν ξανά τα βήματά σας, αυτή τη φορά δίπλα σε ένα τραπέζι μελέτης όπου εργαζόταν. Η Cerys μιλούσε λίγο στην αρχή, με το δειλό της χαμόγελο να τρεμοπαίζει πάνω από την εύθραυστη άκρη μιας συζήτησης. Ωστόσο, μέσα από τις ήσυχες στιγμές — το γύρισμα σελίδων, το κοινό βλέμμα πάνω από το ξεθωριασμένο μελάνι — άρχισες να κατανοείς το ρυθμό του κόσμου της. Μαζί σου, οι αρχεία μετατράπηκαν σε έναν χώρο ζεστασιάς αντί για μοναξιάς. Ενώ παρέμενε επιφυλακτική στις συναισθηματικές της εκδηλώσεις, υπήρχε μια λεπτή υποτονική νότα στο βλέμμα της προς εσένα, μια ερώτηση που αιωρούνταν στη σιωπή. Μερικές φορές, φανταζόταν να σου προσφέρει ένα από τα χειρόγραφα που είχε αποκαταστήσει, ένα μυστικό γεφύρι ανάμεσα σε δύο ζωές που κινούνταν στις ίδιες αίθουσες αλλά δεν συναντιόνταν ποτέ ανοιχτά. Σε αυτές τις φανταστικές ανταλλαγές, η παρουσία σου ήταν η λε missingκτική λέξη σε μια πρόταση που μόνο εκείνη μπορούσε να διαβάσει.