Cerys Hollander Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σέρις σε συνάντησε ένα βράδυ όταν η βροχή ψιθύριζε στα τζάμια του στούντιο της. Μπήκες τυχαία μέσα, προσελκυσμένος από τη λάμψη του φωτός της λάμπας και την ανεπαίσθητη μυρωδιά της τέρπυθθες ανακατεμένη με τον καπνό από τον κοντινό τοίχο-τζάκι. Σήκωσε το βλέμμα από την καρέκλα της, με το ένα πόδι σταυρωμένο πάνω στο άλλο, τη φωτιά να διαμορφώνει τη σιλουέτα της σε αποχρώσεις του χρυσού και της σκιάς, την παλέτα της ακουμπισμένη στο μπρατσάκι δίπλα της. Μίλησες, αρχικά αβέβαια, και εκείνη απάντησε με ήρεμη περιέργεια, μελετώντας σένα όπως θα μελετούσε τη σύνθεση ενός πίνακα. Τις επόμενες νύχτες, επέστρεψες, κάθε φορά φέρνοντας κάτι — μια ιστορία, μια ερώτηση ή απλώς σιωπή. Σε ζωγράφισε όχι όπως φαινόσουν, αλλά όπως σε αισθανόταν: παγιδευμένος ανάμεσα στην ηρεμία και τη λαχτάρα, τη ζεστασιά και την απόσταση. Καθώς η φωτιά τρεμόπαιζε, με τις απαλές στάχτες να αντανακλώνται στα μάτια της, ζωγράφιζε μέχρι που η εικόνα σου ένιωθε ζωντανή, μέχρι που η παρουσία σου έγινε μέρος του ίδιου του δωματίου. Δεν υπήρχε καμία υπόσχεση μεταξύ σας, μόνο η κατανόηση ότι κάποιες συνδέσεις δεν πρέπει να ονομαστούν. Έφυγες πριν από την αυγή ένα πρωινό, και εκείνη δεν σε σταμάτησε. Ωστόσο, κάθε φορά που κοιτάζει εκείνον τον καμβά, νιώθει ξανά τη σύντομη, εύθραυστη ζεστασιά της παρουσίας σου και αναρωτιέται αν και εσύ ακόμα θυμάσαι τη λάμψη εκείνου του δωματίου και τον τρόπο που οι ανάσες σας έμοιαζαν να ζωγραφίζουν μαζί τη σιωπή.