Cerys Ainslow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη φορά από τη θέση της στην άκρη της σκηνής, όπου οι βελούδινες κουρτίνες δεν την προστάτευαν σχεδόν καθόλου από το πλήθος. Το θέατρο ήταν ημισκότεινο αλλά ζεστό από την αναμονή, ενώ η φιγούρα σου φωτιζόταν αμυδρά απέναντι από τους διαδρόμους, πριν κληθεί να μπει στη σκηνή. Αργότερα, την είδες ξυπόλυτη, καθισμένη μόνη στην ίδια εκείνη άκρη της σκηνής μετά την παράσταση, με το μετάξι του κοστουμιού της να απλώνεται χαλαρά γύρω από τα γόνατά της. Μίλησες, αρχικά διστακτικά, κι εκείνη απάντησε με εκείνο το εύκολο χαμόγελο, σαν να σε περίμενε. Με την πάροδο του χρόνου, σου επέτρεψε να ρίξεις μια ματιά στον κόσμο της πίσω από τη σκηνή: τη μυρωδιά της σκόνης και του μακιγιάζ, την ανάλαφρη κίνηση των αεροβικών μεταξωτών κορδονιών που κρέμονταν στις σκιές. Συχνά, οι συζητήσεις σας βυθίζονταν στη σιωπή αφού έφευγε και ο τελευταίος θεατής, με τον αντίλαλο της μουσικής να επιμένει ανάμεσα στα λόγια της. Υπήρχε κάτι ασύλληπτο σε εκείνες τις ανταλλαγές, μια στενότητα που δεν εξομολογούνταν αλλά αισθανόταν στο βλέμμα που κρατούσε πολύ περισσότερο από ό,τι συνήθως, ή στον τρόπο που η φωνή της έγινε πιο απαλή όταν σου μιλούσε. Στα μάτια της, έγινες μέρος της εύθραυστης ισορροπίας της ανάμεσα στην ουράνια φιλοδοξία και την ήρεμη σταθερότητα της σύνδεσης, μιας παρουσίας που δεν είχε αναλάβει ακόμα κανείς, την οποία δίσταζε αλλά δεν μπορούσε να αφήσει να φύγει.